Pani M. w krainie czarów

Przełom(ik)

2012-02-22T07:54:00.000+01:00

Nie jest to może koniec smutków, ale krok w stronę przełomu na pewno.
Skoro zima i szarość chcą zepsuć wszystkim humor, pani M. postanowiła znaleźć coś pozytywnego.
I mimo, że wkoło słychać tylko o morderstwach, intrygach i zdradach, dziś będzie o tym, że miłość istnieje.
Mimo dziwacznych czasów, ona doskonale sobie radzi!
To samo z przyjaźnią....

Po pierwsze: kilka dni temu zadzwoniła bliska koleżanka z miasta na P.
Temat przewijał się wokół dzieci, zimowego doła i... ślubu rodziców.
Nie byłoby w tym może nic niezwykłego, gdyby nie fakt, że to drugi ślub.
I to nie jest niczym nadzwyczajnym, jeśli nie wspomnimy, że to drugi ślub tych samych ludzi:)
Niesamowite!
9 lat temu postanowili się rozstać .
W tym czasie każde z nich żyło osobno, szukając innych dróg.
Okazało się, że droga była tylko jedna, wspólna.
Oboje to zrozumieli i przysięgli sobie miłość od nowa....

Po drugie: wczoraj po godzinie 18 do włoskiej knajpki w mieście na Ł. weszła prześliczna solenizantka.
Nie miała pojęcia, że tuż za szklanymi drzwiami czeka na nią tłum przyjaciół.
Nie miała również pojęcia jak starannie jej osobisty małżonek przygotował całą intrygę.
Pierwszy szok, zamienił się oczywiście w wielką radość.
Śmiechom nie było końca!
Wszyscy zjawili się tam dla niej i dało się poczuć, że naprawdę im na niej zależy :)

śmieszne i troszkę straszne chwilami:

Liścik

2012-02-20T18:36:00.001+01:00

Jestem ostatnio bardzo zmęczona.
I to nie do końca fizycznie..
Bardzo zmęczona.
Dlatego przepraszam, że nie komentuję i mało piszę.
Byle do wiosny!
Pani M.

Trochę bez sensu o błędach

2012-02-16T08:34:00.001+01:00

Nikt nie jest idealny.
Pani M. w szczególności.
Ale niektórzy twierdzą,że są ,a mimo to popełniają błędy.
Najgorzej jest nie mieć litości nad kimś, kto się martwi.
Nie próbować wejść w jego skórę.
Dać mu choć znak, że wszystko jest dobrze.
Może to po prostu ukryte dno nie pozwoliło na jeden mały klik palcem w klawiaturę....

I choć nie lubię tej artystki, piosenka zawsze mi się podobało:

O mandarynkach...albo i nie...

2012-02-15T11:35:00.000+01:00

Jak można sprzedawać owoc jako MANDARYNKĘ, skoro to wcale nie jest ona?
MOŻNA!
Pani M. właśnie wcina miniaturę pomarańczy, którą kupiła z przekonaniem, że jest to mandarynka właśnie.
Jeśli tak, to jakaś po przejściach.
Brrrr

A ten śnieg za oknem to robi sobie żarty!
Zjawia się z niemal dwumiesięcznym opóźnieniem i myśli, że ktoś się zachwyci!
Mowy nie ma!
Wiosna ma być, a nie zaspy po kolana!

Dzisiejszy wieczór zapowiada się niezbyt ciekawie...
Nie ze względu na pogodę, tylko na mnóstwo zaległości.
Na przykład w pisaniu pewnych zadań i..prasowaniu:(
Pani M. tak sobie marzy, żeby to się zrobiło samo.
A ona mogłaby zasiąść na kanapie z jakimś ciepłym winem (którego notabene chyba nigdy jeszcze nie piła, o ile ją pamięć nie zawodzi), w miłym towarzystwie.
Nie jest to jednak możliwe, bo póki co towarzystwa brak :(- pan M. na wyjeździe, Sister (za) daleko, mama również, a jedyna kochana osoba z miasta na Ł. szusuje gdzieś po włoskich stokach....
Miasto na Ł.... ech....

O granicach wolności słowa.

2012-02-14T08:13:00.000+01:00

"Gdyby się zdarzyło, że zaszłam w ciążę, i byłby to siódmy czy ósmy miesiąc, to ja bym skoczyła z któregoś piętra, pod pociąg bym się rzuciła, ale na pewno bym tego dziecka nie urodziła".

"Zrobiłam to dwa razy (aborcję.). Nigdy z tego powodu nie miałam traumy, tylko mówiłam: Boże, jak to cudownie, że ja to zrobiłam".

Kobieta, która wypowiedziała takie słowa jest bardzo szanowana w środowisku...
Pani M. kiedyś również bawił jej sposób wypowiedzi, a nawet większość treści, które produkowała.
Ale granica ludzkiej przyzwoitości została mocno przekroczona.
I wcale nie chodzi tutaj tylko o czyjąś wiarę lub jej brak, ani o to czy ktoś jest za aborcją czy przeciw niej.
Chodzi o to, że może ludzie nie chcą wysłuchiwać historii na temat patologicznych poglądów podstarzałej kobiety.
Jeśli ktoś ją kiedyś skrzywdził i straciła elementarne uczucia... smutno, ale po co ona opowiada o tym publicznie?
Jej sprawa, jej problem i jej intymność.

A tak z innej strony...
Zabić dwoje dzieci i mieć z tego przyjemność to chyba jakiś rodzaj sadyzmu?
Przecież kobieta podobno inteligentna i podobno wykształcona powinna wiedzieć skąd się te dzieci biorą.
I jeśli posiada tę tajemną wiedzę, mogłaby po prostu się przed nimi zabezpieczyć.
Tymczasem zabrakło odpowiedzialności.
Przyjaciółka tej pani, znana artystka po nieudanym liftingu, zachwyca się, że to były czasy, że była wolność seksualna i każdy mógł spać z każdym... I że pani z telewizji śmiecianowej to miała prawo, bo to jej ciało i jej przyszłość. A Polacy to kołtuństwo z uprzedzeniami.

Ale zapomniała o tym, że już w 23 dniu życia płodu zaczyna bić jego serduszko.
A bardzo rzadko zdarza się, by ktoś wiedział o ciąży wcześniej, szczególnie o ciąży niechcianej, z zaskoczenia.
Dlatego mówienie, że zarodek to zlepek komórek do mnie nie przemawia.
To człowiek, milimetrowy ale człowiek.

I aby nie wchodzić dalej w ten temat przedstawię świetny komentarz jednej z internautek (mamunia):
"No właśnie, pani guru Czubaszek. mam taki problem... Syn mi dorasta. Ma 15 lat i robi się niedobry. Nie słucha, jest arogancki, zaczyna palić i śmierdzą mu nogi. Już nie mam siły. Jestem młoda i mogłabym jeszcze poszaleć a tu taki strup. Tracę do niego serce i chwilami chciałabym go udusić. Mogę? W razie czego powołam się na panią. Sadze, ze sad zrozumie. W końcu to mój syn, moje życie i moja decyzja. Nikt nie będzie mi mówił jak mam żyć. Stary tez ostatnio mi się coś nie podoba. Ze za duży na aborcje? W końcu rok w te czy w te. Co za różnica. Wolność się liczy! Wolność i swoboda."

Więcej
http://www.se.pl/rozrywka/plotki/boze-jak-cudownie-ze-zrobilam-maria-czubaszek-o-swojej-aborcji_224777.html

Nie fajnie...

2012-02-04T12:51:00.000+01:00

Babcia G.czeka na śmierć.
Ciągle o tym mówi.
Nie chce nic planować.
I żegna się każdego dnia tak, jakby już na zawsze.

Nie fajnie.
Nie taka była jeszcze rok temu.
A przecież wszyscy kochamy ją z całego serca.
Ona jest jednak smutna.
Nie umie lub nie chce się cieszyć.
Nawet uśmiecha się jakoś mniej...

Teraz, gdy pani M. widzi ją codziennie, nie może odnaleźć tej dawnej, pełnej optymizmu babci G.
Ktoś ją zapewne podmienił.
Albo spotkała dementora, który wyssał z niej radość...
Tak.. to ta odpowiedź.
Dementor.
Znam nawet jego imiona....
Starość...
Samotność...
Życie...

Uwielbiam słuchać

2012-02-01T19:26:00.002+01:00

Piekny utwór...
Teledysk na początku niezbyt śliczny, ale potem ok i ekspresja tej kobiety....

No to tak...

2012-01-24T08:36:00.000+01:00

Czasami wstajesz rano i nie wiadomo dlaczego jest Ci smutno...
Zdarza się...
Najgorzej jednak, gdy coś sprawi, że ten nastrój nie mija wraz z wypiciem przysłowiowej porannej kawy..
Ech!
A do tego problemy Stworka Starszego z ex-najlepszym-przyjacielem...
Błahostka?
Nie dla niego, dla niego to najważniejsza sprawa na świecie...
No nic... dość marudzenia i do pracy...

O pomarańczach i alkoholu.

2012-01-19T07:48:00.001+01:00

Kilkanaście dni temu pani M. niemal nie padła trupem...
Na szczęście klimatyzacja pozwoliła jej zaczerpnąć "świeżego"powietrza i ocucić się nieco.
Ale... od początku.
W pracy pana M. organizowano bal.
Cały rok opowiadał on swojej małżonce, że ten bal to taki wytworny, elegancki i trzeba się ubrać bardzo uroczyście.

Pani M. jak przystało na lady of the house ma całą szafę ubrań... innych niż uroczyste.
Ciężko bowiem byłoby biegać w sukience z cekinami po dzieci do przedszkola.
Albo w garsonce na zakupy do Lidla.
(swoją drogą ciekawe jak reagowaliby ludzie...hmmmm)
W każdym razie gdzieś w czeluściach garderoby, wisi piękna suknia, rodem z czerwonego dywanu.
Jej właścicielka puszy się z dumy na myśl o niej.

Dwa dni przed balem pan M. zadzwonił z wiadomością, że ta impreza (zauważcie zmianę nazewnictwa bal-impreza) to nie aż tak strojna, jak się spodziewał i że on zdjęcia przyniesie, z zeszłego rok.
Ton głosu sugerował, że warto pomyśleć o wyjściu B, czyli innej sukience.
Po obejrzeniu fotek, nie było już cienia wątpliwości.
Pani M. na gwałt zaczęła szukać kreacji.
I tu należałoby zacytować babcię G: DZIĘKAŚ CI BOŻE ZA... wyprzedaże!
O tak! Jest dużo i tanio! Można wybierać.

A skoro dotarliśmy już do przymierzalni w jednej z sieciówek, wracamy też do trupa i do pomarańczy.
Pani M. zerknęła w lustro i mimo przygaszonych świateł, ujrzała na swoich udach pomarańcze.. a mówiąc dosłownie cellulitis.
Nie żeby wcześniej była ślepa czy coś w tym stylu.
Jednak tego dnia zobaczyła swe uda w całej okazałości, z każdej strony.
A przecież niby taka szczupła, amerykanska...a tu patrzcie państwo!
Dlatego skoro nie udało jej się paść na miejscu, przyrzekła sobie walkę z najeźdźcą!
I walczy, dzielnie...

Sukienkę (mimo wszystko) kupiła.
Na bal poszła.
I jeden wniosek przyszedł jej do głowy, gdy z winogronem w paszczy przyglądała się sali.
Gdy coś jest gratis, ludzie tracą rozum.
A gdy to jest alkohol, tracą też odpowiednią widoczność, przyczepność i... czujność.
Faceci wisieli na innych facetach, zawzięcie przekonujących ich, jakimi to są świetnymi kumplami i że wogleee taka impppra to jezd to.. (tu maślany wzrok dzielnie próbował skupić się na twarzy rozmówcy..bez rezultatu oczywiście)
Ale było fajnie :)

Mało skromnie...

2012-01-18T09:02:00.002+01:00

Mało skromnie poproszę, jeśli ktoś ma oczywiście ochotę.... głosujcie :)

TUTAJ KLIK

DZIĘKUJĘ :)

P.S. Koszt sms=1,23

O panu, który potrzebuje siły...

2012-01-17T09:25:00.000+01:00

To był maj.. tak... na pewno maj.
Osiedle o pięknej nazwie Wiszące Ogrody.
Miasto na G.
Pani M. i Stworki wieszali właśnie pranie na balkonie.
Tymczasem po schodach z polbruku wdrapywało się na górę kilka osób.
Była wśród nich drobna Blondynka w brązowym dresie, niosąca jakiś ogromny karton.
Następni nowi lokatorzy.

Kilka dni później pani M. poznała mamę Blondynki.
Sympatyczną, pełną energii kobietę, która dzielnie uganiała się za swoim wnukiem.
Tenże wnuk stał się (nieco później) pierwszym, najlepszym przyjacielem Stworka Starszego.
Wracając jednak do Blondynki w brązowym dresie...
Początkowo pani M. wyczuwała od niej ogromny dystans.
Tak jakby przyglądała się wszystkim bardzo ostrożnie i wolno.
Dopiero z czasem zaczęły się lepiej poznawać i coraz bardziej lubić.

Niestety państwo M. nie zagościli zbyt długo na kwiecistym osiedlu.
G. (=Blondynka w brązowym dresie) była wtedy w ciąży.
Rozstawały się ze łzami w oczach.
Na szczęście nowoczesne środki komunikacji pozwalają im na kontakty, mimo odległości...
Ale... to nie to samo...

Przez te prawie dwa lata rozłąki G. dała się poznać jako oddana przyjaciółka, bezinteresowna i ciepła osoba.
To naprawdę wyjątek.
Zazwyczaj, gdy pani M. żegna się z miastem, musi pożegnać się też z ludźmi, których tam spotkała.
Bo mimo zapewnień, czas osłabia niemal wszystkie kontakty.

Dziewczyna z Wiszących Ogrodów ma tatę.
Jak się można domyślić, patrząc na jego córkę, jest to naprawdę kochany, dobry człowiek.
Niestety bardzo chory..
Potrzebuje siły... jakiejkolwiek.. może to być życzenie mu zdrowia, krótka modlitwa...
Dlatego pani M. bardzo Was prosi: prześlijcie mu dobre fluidy!!!

Dobre strony szybkiej komunikacji...

2012-01-12T08:12:00.001+01:00

Wczoraj.
19:03
Piiikkkk
Piiikkkk
Klik:

Roześlij info gdzie możesz, proszę-trzeba szybko oddać na Franciszkańskiej krew AB lub 0, ale RH-,w banku nie ma nawet jednej jednostki,a czeka dwudniowa dziewczynka.

Pani M.zamarła z informacją migającą na małym monitorze Nokii Jakiejśtam.

Szybka myśl: ona nie, pan M. też nie, więc kto?

Albo... kto zna najwięcej osób?

Sąsiadka Dżoana.

Klik, prześlij dalej, wysłane...

Pan M. bardzo się przejął, bo on nie jest pewien jaką ma grupę, ale małe szanse na RH-, nawet żadne.

Stworki zmówiły paciorek, by się krew dla Maleńkiej znalazła.

A pani M. dziękowała w duchu technice i dzisiejszym możliwościom, że dają szansę.

Zawsze może znaleźć się dawca, w tempie najszybszym z możliwych.

Wystarczy, że po kliknięciu, pobiegnie do szpitala...

Jakie było zakończenie?

Tego pani M. jeszcze nie wie, ale ma ogromną nadzieję, że się udało!

Trzymajcie kciuki, przesyłajcie dobre myśli!!

DOPISANE
Nie wiadomo co z dziewczynką. Ale podobno ludzi się trochę znalazło na czas :)

Leniwie niestety...

2012-01-10T09:29:00.001+01:00

Śnieg.
Nie w snach, ani marzeniach.
Prawdziwy.
Za oknem.
Nareszcie! Dopiero! W końcu!

Ale pani M. lubi śnieg tylko na Święta.
Po tym czasie z utęsknieniem czeka na wiosnę.
Na ten niesamowity zapach trawy.
Na lżejsze kurtki i ciepło pierwszego, mocniejszego słońca.
Na ludzi, którzy zaczynają ubierać się bardziej kolorowo.

Tymczasem biały puch sprawia, że przeleżałaby sobie pod kocem, z książką w rękach...
Albo...
wybrałaby się do kina, na "Dziewczynę z tatuażem".
Czytaliście "Millenium" Stiega Larssona?
Jeśli nie, jest czego zazdrościć, bo wszystko przed Wami.
A wspomniany film to ekranizacja pierwszej części tej sagi kryminalnej.
Co prawda... powstała już jedna wersja..
Ale jest tak nudna, że nawet takiej fance Lisbeth Salander jaką jest pani M., nie udało się utrzymać powiek w pozycji wzniesionej.
Miejmy nadzieję, że amerykańska wersja choć odrobinę przybliży się do fenomenu książkowego.
Chociaż... to zazwyczaj jest niemożliwe (poza "Wojną polsko-ruską" Masłowskiej, której straszliwy bełkot został ubrany w całkiem niezłe obrazy).

No to... byle do wiosny....

Podsumowując rok w mieście na Ł...

2012-01-09T13:46:00.000+01:00

Słaby dzień.
Od rana niezbyt udany.
Bywa....

Może w takim razie mały bilans....
Kilka dni temu minął rok odkąd państwo M. zamieszkali w mieście na Ł.
Było ciężko...
Szczególnie przez pierwsze pół roku.
Pani M. otwarcie mówi, że nie lubi Ł.
I równie otwarcie, w każdej możliwej rozmowie podkreśla, że ona nie jest stąd i że jest tu na chwilę (mimo, że ta chwila jakaś przydługa).
Jadąc dzisiaj ze szkoły Stworka Starszego sama przed sobą przyznała, że buduje mur.
Z jednej strony jest wszystko co związane z miastem na Ł., z drugiej to, co kocha, czyli miasto na P.
I mimo, że się w nim nie urodziła ZAWSZE powtarza, że pochodzi stamtąd.
Tak czuje.

Jej podejście jest nieco infantylne niestety.
To tak jak małe dziecko zapiera się nóżkami i nie chce wejść do piaskownicy, bo woli inną...
Ale co z tego, że sama zdaje sobie z tego sprawę?

Dziś Ł. jest już oswojona...
Między innymi dlatego, Stworek Starszy tak dzielnie przysposobił się do bycia uczniem.
Ma świetną panią i przyjazną szkołę.
To ważne dla pani M.
Jedno jednak się nie zmieniło...

To NIGDY nie będzie JEJ miasto...

Bez kolędy/Kolędy

2012-01-07T15:53:00.002+01:00

Kuchnia na piątym piętrze szumi pomrukiwaniami laptopa.

Klikają przyciski.

Mandarynka nęci swoim zapachem, zmuszając panią M. do przerwy w pisaniu.

Stworki chwilowo zaszyły się w swoim pokoju tworząc ~~bałagan~~ niepowtarzalny krajobraz.

Ich matka, schowana za ekranem, próbuje odgonić swe myśli od lekkich wyrzutów sumienia.

A wszystko przez tytułową kolędę/Kolędę (wielką czy małą literą...)....

Dowiedziała się o niej chyba wczoraj.

I po raz pierwszy w życiu naprawdę nie chce jej przyjąć.

Powodów znalazła kilka:

1. za późno się dowiedziała...
2. chodzi do innego kościoła, przy szkole Stworka,

3. i tak to nie jej mieszkanie, poświęcili je rok temu i jest ok...

4. ostatnim razem ksiądz sprawił, że jej się odechciało (zresztą przedostatnim i przed przedostatnim było identycznie)....

Rozwińmy zatem 4 punkt.

Przez ostatnie 3 lata każdy duchowny odwiedzający ich dom (ten w G. i ten tutaj) wchodził, pomodlił się w tempie ekspresowym i nie zwalniając rytmu wychodził, zabierając białą kopertę ze sobą.

Pani M. była przyzwyczajona do innych spotkań kolędowych.

Zawsze pytano ją i Sister co w szkole, a rodzice opowiadali o swoich troskach i radościach.

Atmosfera oczekiwania na te wizyty była niesamowita, uroczysta.

Tymczasem żaden z przybyłych księży nawet nie zainteresował się dziećmi.

A Stworek młodszy przygotowywał na tę okazję specjalną sukienkę i pokaz tańca.

Zero reakcji, zero.

Tylko ogarnięcie wzrokiem mieszkania i pozostawienie obrazków...

Ale mimo to panią M. gryzie sumienie...

Głupio jej..

I ma nadzieję, że w tej chwili ksiądz już obszedł cała klatkę...

Amen

Uwielbiam... a wiecie kto śpiewa oryginał?

DOPISANE o 18.39
Godzinę temu do drzwi zadzwonił dzwonek.
Stworki zostały uprzedzone o udawanej ciszy w takiej sytuacji.
Dlatego oczywiście.. AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA
wydał z siebie ten Starszy..
Matka w dresach, rozwianej fryzurze, zatopiona w słowniku MUSIAŁA otworzyć drzwi...
Za nimi ksiądz..
Podziękowała mu, spłonęła buraczą czerwienią i odrzekła:
-My do tego innego kościoła chodzimy.. (miała na myśli inny budynek, ale duchowny chyba zrozumiał, że są innego wyznania, bo wyrozumiale potrząsnął głową....)
Wyrzuty sumienia się nasiliły....

Reakcja na akcję

2012-01-05T08:07:00.001+01:00

Kilka dni temu omiatając mieszkanie w rytmie telewizji śniadaniowej (zupełnie wyjątkowo.. przyrzekam ;) ), do uszu pani M. dotarł nagle interesujący temat,
A że w tego typu programach zdarza się to niezwykle rzadko (najczęściej jest o straszeniu czymś tam lub oprzysłowiowej d.... Maryni) warto było złożyć swoje cztery litery na wygodnej kanapie i wytężyć słuch.
Sprawa dotyczyła niezwykłej inicjatywy, mającej na celu nie wpuszczanie... DZIECI do niektórych lokali...
Dziecko=zwierzę domowe; wyobraźcie sobie te znaki zakazu na których niemowlak i trochę większy brzdąc zostają przekreśleni grubą, czerwoną krechą.
Oczywiście nie trudno było się domyślić, że pomysł wyszedł od osób starszych, singli-samotników lub po prostu wiecznie obrażonych na świat zmanierowanych półgłówków.
I tak występowali sobie oni kolejno opowiadając o tym, jak to na poczcie dziecko oglądało (zbyt natarczywie zapewne i zbyt blisko) jakąś reklamę stojącą; albo o tym, jak to ciężko patrzeć, gdy dziecko podskakuje, śpiewa... oddycha.
Przyznajmy, są sytuacje w których nasze pociechy przesadzają i należy im wtedy uświadomić, że nie są same na świecie.
Ale to tylko dzieci.
Każdy kiedyś był mały i próbował poznawać świat na różne, czasem zbyt hałaśliwe sposoby.
W tym cały urok dzieciństwa.
A rodzic jest od tego, by nie było sytuacji ekstremalnych, jak w kawale o autobusie, gumie na czole i bezstresowym wychowaniu.

Wróćmy jednak na kilka minut do kanapy, wtorkowego poranku i dalszej części programu.
Pokazywano w nim krótkie migawki z sytuacji, w których ktoś zwracał uwagę dziecku, zachowującemu się za głośno lub robiącemu coś nie tak, jak dorosły by chciał.
Pani M. pomyślała wtedy jak łatwo jest zaatakować matkę, która zazwyczaj w tym samym czasie płaci na przykład rachunek, uspokaja niemowlaka w wózku, a do tego stara się powstrzymać starsze dziecko od śpiewania piosenki.
I jak łatwo jest nawrzucać samemu dziecku, które ma nie więcej niż 6 lat i sam fakt, że zwraca się do niego osoba obca, starsza, jest wystarczającym upomnieniem.

Ciekawe jednak dlaczego ci sami ludzie nie potrafią zareagować, gdy przez ścianę ktoś maltretuje dziecko?
Dlaczego sąsiedzi zazwyczaj udają głuchych i ślepych w takich sytuacjach?
Jak to się dzieje, że nikt nic nie mówi, gdy dorosły bije dziecko (bo przecież kiedyś tak wychowywano i dzieci były lepsze... niezły żart, prawda?)
Jeśli reagować to ZAWSZE, a nie tylko wtedy, gdy celem jest ktoś właściwie bezbronny.

Coś na smutno:

I na bardzo... śmiesznie...

Leming na włoskich ścieżkach

2012-01-03T08:37:00.001+01:00

Państwo M. postanowili spędzić okres międzyświąteczny dość nietypowo (przynajmniej dla nich).
W związku z tym zostawili Stworki u ich ukochanej babci G., a sami załadowali się do samolotu.
I tak 27 grudnia o godzinie 15.00 powitało ich słońce miasta do którego prowadzą wszystkie drogi.
Pachniało wczesną wiosną i bułeczkami (to stały zapach Rzymu-wg pani M.)
Humory dopisywały, tym bardziej, że do hotelu postanowili dojechać komunikacją miejską.
Dzięki wrodzonemu zmysłowi orientacji pan M. bezbłędnie doprowadził wycieczkę na miejsce.

W recepcji niezwykle uśmiechnięty, beżowy pan pobrał dodatkową opłatę za oddychanie i wręczył kluczyk.
Po otwarciu pokoju okazało się, iż "nieco" odbiega on od zdjęcia w necie....
Pani M. nie traciła optymizmu.
Trwało to jednak nie dłużej niż 30 sekund, czyli do momentu rozsunięcia zasłon...
Za oknem ukazał się nieziemski wręcz... burdel....
Okazało się, że widok przedstawiał "podwórko" z dachem pełnym klimatyzacyjnych pudeł i śmieci...
Pan M. wyszedł bez słowa.
Wrócił za kilkanaście minut z nowym kartko-kluczem.

Tym razem zarówno pokój jak i widok były imponujące :)
Okazało się, że dawanie najgorszego pokoju to standard dla Włochów (tak jest napisane w przewodniku) i jeśli ktoś się nie dopomni... jego strata...
Po krótkim odświeżeniu, państwo M. wyruszyli "w miasto".
Już od pierwszych godzin przemierzali wiele kilometrów (wszędzie piechotą, takie było założenie).
Pan M. dzielnie przewodniczył, a jego orientacja w terenie niezmienne wprawiała małżonkę w podziw.
Tempo jakie sobie narzucili już drugiego dnia doprowadziło panią M. do zakwasów..
I kiedy wracali z Watykanu do hotelu była przekonana, że nie dojdzie, że rozłoży się na rzymskich kocich łbach i poczeka.
Udało się jej jednak dotrzeć do łóżka, a następnego ranka dowlec się na śniadanie i zwiedzać dalej.

Jednak nie samym zwiedzaniem człowiek żyje, nawet we Włoszech.
Jedzenie..
Hmmm.....
Knajpki niestety są tak bardzo nastawione na turystę i ilość jadła, że o jakości czasem zapominają.
O jakości obsługi szczególnie.
Zdarzyło się jednak, że błądząc zapamiętale po mniej znanych kościółkach, nasi "Rzymianie" trafili na małą TRATTORIĘ..
Klimat niesamowity. Mnóstwo stolików, mało miejsca, a kelnerka co chwilę nuciła jakieś piosenki albo całowała wchodzących znajomych.
To dzięki niej każdy klient czuł się jak w domu.
A pizza? Pierwsza klasa!
Aż żal było wychodzić!

Na koniec nie sposób przemilczeć kwestii tytułowego leminga.
W rodzinie M. to słowo oznacza nie tylko małe, miłe zwierzątko, ale też człowieka, który robi wszystko, jak inni.
Modny jest Czesław, słucha Czesława; wszyscy jeżdżą do Turcji na wakacje, on też itd itd
Gdy państwo M. planowali swój romantyczny wypad, założyli (zupełnie błędnie), że to poza sezonem i Rzym będzie dość pusty.
Oczywiście popełnili błąd.
Ludzie tłumnie gnieździli się na placu św. Piotra, z zapałem przemierzali 531 stopni na kopułę bazyliki (pani M. dotarła tam z jęzorem do pasa) i oglądali miliony identycznych figur sprzed naszej ery (po Muzeach Watykańskich ma się dość sztuki. tyle tam tego!).
Dlatego pan M. był nieco zmęczony i przygnębiony, stwierdzając, że i oni stali się lemingami.
Robią dokładnie to samo, co wszyscy.
Rozchmurzył się dopiero, gdy ostatniego dnia zwiedzali... ZOO (ulubiony obiekt pana M., który jest stałą atrakcją różnych wypadów).

W Sylwestra wracali do domu bez poczucia niedosytu:)

Kilka ujęć Rzymu, oczami pani M.

W Ś

2011-12-22T07:37:00.000+01:00

Za oknem prószy śnieg :)
Nieprawdopodobne!
Bobry śpią smacznie, marząc o odwiedzeniu babci.
A to już jutro.
Dzisiaj trzeba się spakować.

Gdy pani M. była mała, najbardziej lubiła oczekiwania na Święta.
Roraty, szukanie prezentów, wieczorne spacery z mamą i siostrą po rozświetlonym lampkami mieście.
I oczywiście zapach pierników, które piekły kilka dni wcześniej, na urodziny Sister...

Bobry również czekają z niecierpliwością.
Ale przede wszystkim na spotkanie z psami, które przywiozła do babci ciocia I.
Mówią, że nawet prezenty nie są ważne, byle by spotkać się z Omenkiem i Barbie :)

Dlatego pani M. musi szybko uporać się z organizacją świątecznej wyprawy.
Do usłyszenie po Świętach!

....................................................................................................................................................................

Dla wszystkich, którzy czasem poczytają, czasem skomentują:

CUDOWNYCH, RODZINNYCH ŚWIĄT, W MAGICZNEJ ATMOSFERZE.

Z KOLĘDAMI W TLE I MNÓSTWEM NIEPOWTARZALNYCH MOMENTÓW!!!

WESOŁYCH ŚWIĄT!!!

BAD ME

2011-12-18T19:47:00.000+01:00

Pani M. czuje, że dziś jest najgorszą z możliwych matek...
Powód nr 1...
Uświadomiła sobie, że 9 grudnia Stworek Młodszy obchodził imieniny.. i NIKT nie złożył mu życzeń....
A przecież pani M. tak niby pamięta i pilnuje uroczystości swoich bliskich..
Tym razem był 6 grudnia, a te nieszczęsne 3 dni później Zła Matka galopem pędziła na pociąg do miasta na P.
I ZAPOMNIAŁA!!!!!!!!!!!
Źle jej z tym :(
Bardzo :(

Powód nr 2
Stworek Starszy porządnie się przeziębił i tydzień spędził w domu, kaszląc niemiłosiernie.
Wczoraj swoje arie rozpoczęła siostra, jej bratu już właściwie przeszło, więc trzeba matkę uszczęśliwić..
A Pani M. ma psychozę kaszlową, bo kaszlu nienawidzi od zawsze.
(Może dlatego, że miała z nim rzadko do czynienia, gdy sama była dzieckiem.)
W każdym razie dziś cały dzień Mały Stwór robi ehę, ehę, a matka już nie wytrzymuje..
Swoje nerwy zażera czym popadnie (DOSŁOWNIE)

Godzinę temu Starszy Stworek ostatnim chyba podrygiem kaszlu rzygnął sobie tak malowniczo, że całą łazienkę zbryzgało.
A żeby tego było mało. muszla odmówiła posłuszeństwa i śmierdząca ciecz zaczęła dosięgać jej brzegu...
Pan M. w pracy.
Wszystko masakrycznie brudne i niestety okropnie... cuchnące...
Pani M, wyrodna matka, zaczęła głośno komentować swój stosunek do kaszlu, wymiocin i w ogóle życia.
Że ma dość, że zero spokoju itp itd...

Stworki zbaraniały i niestety posmutniały, a ta nadal swoje..
Wbrew sobie..

Dzięki instrukcjom pana M. (gotująca woda) ubikacja się odblokowała i pani M posprzątała wszystko inne.
Ale gdy skończyła ogarnęły ją straszne wyrzuty sumienia..
BO przecież nikt tu nie zawinił i nie ma powodu, by swoją złością atakować Stworki..
A one są przecież takie kochane i bezbronne...

Ech..

Tatuaż

2011-12-17T17:00:00.001+01:00

Pani M. usłyszała ostatnio w filmie "Jedz, módl się i kochaj" następujące słowa:

„Posiadanie dziecka jest jak tatuaż na twarzy. Trzeba być całkowicie pewnym, nim się podejmie ostateczną decyzję.”

I to prawda, w pewnym sensie.

Tyle że chyba żaden rodzic nie jest świadomy, tak do końca, jak wielka to odpowiedzialność.

Przynajmniej w momencie podejmowania takiej decyzji :)

Ale z drugiej strony jak przyjemnie jest patrzeć na to SWOJE dziecko i słuchać jego odkrywczych teorii na temat świata i innych ważnych spraw (jak na przykład koleżanka Martynka, która jest najpiękniejsza i jej siostra, która tez jest najpiękniejsza; nie wspomnę już nawet o pierwszej miłości, która imponuje Stworkowi pięknymi szlaczkami i grzecznością...).

W takich momentach zawsze zapomina się jak trudne jest mądre wychowanie...

mamo? Tato?

2011-12-16T09:13:00.002+01:00

Dzisiaj będzie o teściach..
O żadnych konkretnych na dobrą sprawę...

Kiedy 8 lat temu pani M. wychodziła za mąż, teść powiedział jej w tańcu, że teraz już nie jest "pan", tylko "tata".
Pani M. jest bardzo mocno związana ze swoimi rodzicami i trudno jej było sobie wyobrazić, że może mówić "mamo" i "tato" do, bądź co bądź, obcych ludzi.
Ale chciała spróbować, żeby rodzicom pana M. nie było przykro..
Kilka razy powiedziała, ale z ciężkim sercem i zupełnie tego nie czując.
Bo przecież mama to mama. Ta jedna. I tata też tylko ten, który ją wychowywał od zawsze.
A tu tradycja nakazywała jej nazywać tak dwie kolejne osoby.

Z odsieczą (zupełnie nieświadomie) przybył świeżo poślubiony małżonek, który po prostu nie mówił mamo ani tato do rodziców pani M.
A skoro on nie mówił, to po co się wychylać?
Dobry pretekst jest przecież zawsze w cenie...
Wszystko wydawałoby się ładnie, pięknie, kolorowo..
Ale życie jest nieco bardziej skomplikowane.

Bo jak tu giąć i lepić zdania w języku ojczystym tak, by odpowiednio zwrócić się do teściowej?
Czasem bezosobowo, czasem w l.mn, ale nie zawsze się uda...
Wydawało się, że łatwiej będzie, gdy pojawią się dzieci, bo zawsze można ochrzcić "mamę"-babcią, ale...
sama zainteresowana ubiegła panią M. mówiąc, że babcią jest tylko dla wnuków (racja...)

I tak skomplikowanie toczą się kolejne spotkania...
I może łatwiej byłoby jednak się nagiąć..
Ale wraz z mijającymi latami jest coraz trudniej, coraz bardziej sztucznie...

Dlatego pani M. postanowiła, że gdy sama będzie teściową da swoim nowym dzieciom wybór.. Jeśli nie zechcą mówić mamo, niech mówią po imieniu :)

I ŚWIETNY UTWÓR, który ODKRYŁAM WCZORAJ:

Para-doks

2011-12-14T09:06:00.000+01:00

Pestki dyni znikają z paczki w tempie ekspresowym..
W ustach pani M. tworzy się chrupiąca papka.
Chrup, chrup...
Radio trąbi o szalonym Mikołaju.
A tymczasem setki kilometrów stąd siostra pani M. (zwana Sister.. banalnie), wraca do Polski.
Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, że tym razem wraca na stałe...
Wszystko spakowane..
Został pusty pokój, który będzie ją gościł jeszcze tylko w styczniu, na chwilę...
Nawet psy zabrała już ze sobą, by poczekały na nią w kraju..

I tu mamy paradoks....
Sister nigdy nie przepadała za Anglią i Anglikami...
Mieszkała tam tylko dlatego, że miała dobrą pracę i jej ex-narzeczony tam był...
Pani M. natomiast uwielbia wszystko, co brytyjskie...
Od kilkunastu lat reaguje na ten kraj i niemal wszystko, co z nim związane, niezrozumiałą euforią...
Niezrozumiałą nawet dla niej samej.
Bo jak to możliwe, że ktoś dosłownie zakochuje się w jakimś kraju?
I nawet deszczowa pogoda czy ohydne jedzenie nie jest w stanie tego zmienić?

Jak to jest?

Przed...

2011-12-13T08:42:00.000+01:00

Zdradzę Wam sekret...
Gdy pani M. była jeszcze panią O. zdarzało jej się kupować prezenty świąteczne we wrześniu..
No w każdym razie do końca października były już zapakowane i upchnięte w szafę...

Dziś tak nie jest...
Nie kupiła jeszcze prawie nic...
Ale choinka już stoi :)
Od soboty :)
I kolędy też słychać (dzięki Mniejszemu Stworkowi, który przyswoił obsługę wieży).

Szkoda tylko, że tym razem to nie ona jest dzieckiem...
Dzieci przeżywają ten okres przedświąteczny w szczególny sposób...
Lepszy niż my, dorośli...
A przecież najpiękniejsze w Świętach są te dni, które je poprzedzają...

Klapsy

2011-12-07T11:54:00.000+01:00

Pani M., jak każdy rodzic, ma ograniczone zasoby cierpliwości.
Zazwyczaj jednak, gdy się kończą, jej głos podwyższa się o kilka oktaw w górę...
Stara się panować nad niekontrolowanym ruchem ręki w stronę dziecięcych czterech liter.
Stworek Starszy dostał od niej klapsa może trzy razy w życiu.. Stworek Młodszy (bardziej niesforny), kilka razy więcej..
Za każdym razem jednak pani M. była na siebie zła, że nie dała rady.. Bo każdy klaps to klęska rodzica, który nie potrafi zapanować nad sytuacją...
Lepsze są rozsądne kary, które bardziej zapadają w pamięci dziecka i nie robią mu przy tym żadnej krzywdy...

Z tym bagażem przemyśleń pani M. została wczoraj postawiona przed dziwną sytuacją...
12.30, Stworek Mniejszy siedzi sobie w foteliku samochodowym i śpiewa o bałwanku.
W pewnym momencie rzuca w przestrzeń: "pani Ma. mnie dzisiaj klapnęła w pupę" i znowu nuci o bałwanku..
Matka skupiona na drodze, dopiero po kilku sekundach wyłapała przerywnik.
Zwątpiła...
Może to refren jakiś?
Zapytała więc grzecznie: "N., co się stało? Kto Ci dał klapsa?"
-"A nie będziesz się martwiła?"
-"Pewnie, że nie."-niezgodnie z prawdą odpowiedziała pani M.
Stworek zamilkł, napięcie rosło....
-"Pani Ma. mi dała klapsa, bo się odwróciłam..."

Dalej potoczyło się standardowo... Pani M. ciśnienie skoczyło, już w myślach robiła awanturę pani przedszkolance i przepisywała dziecko do innego przedszkola.
Po jakimś czasie ochłonęła, odebrała Stworka Starszego ze szkoły i zaczęła obmyślać strategię...
Najpierw wykluczała jakąkolwiek "pomyłkę" Małego Stwora...
Po setnej próbie wyciągnięcia całej historii, nabrała pewności, że wszystko to prawda...

Rano poszła do pani Ma i próbowała grzecznie i spokojnie porozmawiać.
Napotkała na opór, pani wyparła się wszystkiego, twierdząc, że dziecko kłamie.
I że oczywiście klaps był, ale dała go inna pani, innemu dziecku...
(pani M. miała potwierdzenie 2 innych dzieci, że stało się tak, jak mówiła jej córeczka).
Pani M. dała jej jednak do zrozumienia, że swoje wie.

Ja rozumiem kary i jak najbardziej jestem za, jeśli dziecko nabroiło.
Ale można je usadzić samotnie na krześle, albo nie pozwolić się bawić, a nie stosować kary cielesne.
Jest wiele różnych, mądrych metod!
Żaden obcy człowiek nie ma prawa bić dziecka! Nawet rodzic nie powinien, a co dopiero pani przedszkolanka...

Bajka pana M i Stworków

2011-12-06T18:43:00.000+01:00

Pani M musi się pochwalić :)
Pan M. i Stworki napisali bajkę dla Ikei..
Zajęli 2 miejsce :)
Nagrodą było stworzenie z niej audiobooka czytanego przez.... MARIETTĘ ŻUKOWSKĄ :)

Znajdziecie tę bajeczkę tutaj:
http://www.pluszakidzieciaki.pl/index.php/bajki/34-pluszaki/bajki?layout=blog
Kliknijcie na Mariettę Żukowską i posłuchajcie (wystarczy wcisnąć play).

Pani M. czeka niecierpliwie na Wasze komentarze... zdradzę, że główny bohater, Owieczkin to ta lalka:

Kartki pocztowe

2011-12-01T09:48:00.002+01:00

Coraz bliżej nasze wyczekiwane Święta..
Pani M. najchętniej już ubrałaby choinkę, poukładała obrusy, gwiazdę betlejemską i inne oznaki Bożego Narodzenia...
Stworki otworzyły dziś pierwsze okienko kalendarza adwentowego.. Szczęśliwe niesamowicie!
Pani M. kupiła kartkę świąteczną i ta liczba pojedyncza wprawiła ją w zadumę...
Kartka dotrze na malutką wioseczkę do cioci Z.
Ciocia jest jak na swój rocznik dobrze wykształcona (ma maturę, mimo przeszło 70 lat), ale w tej swojej chatce żyje trochę jak w innych czasach..
Kiedy pan M. pierwszy raz zobaczył jej domek i to miejsce, zdziwił się, że w dzisiejszych czasach istnieją takie enklawy.
W pozytywnym znaczeniu tego słowa.
Ciocia ma kilkaset metrów do lasu, widok na ogromne pola a wokół niej stoją może ze cztery podobne chatki (no maksymalnie jest ich osiem, jeśli liczyć te od drugiej strony).
Krajobraz przypomina "Dzieci z Bullerbyn".
Domek cioci to taka "lepianka" trochę. Ma jeden pokoik, kuchnię z przedsionkiem i małą łazieneczkę.
O jakiejkolwiek porze dnia lub nocy odwiedzamy ciocię, jest tam zawsze sterylnie czysto.
Obowiązkowy obrus na stole,
Czas płynie wolno i spokojnie.
Latem można się zrelaksować i przemyśleć swoje sprawy, leżąc na słonecznej łące... ( nie odbijamy za bardzo w prawo, bo stoi tam całkiem solidna obora, wydzielająca specyficzne zapachy),.
Jedynie zimą, gdy pada ostry śnieg, ciocia nie widzi tego, co za oknem, bo biały puch czasem sięga połowy okien.
To do niej zawsze wysyłamy kartki świąteczne, ponieważ nie uznaje sms-ów, mimo, że telefon komórkowy posiada.

I właśnie to był temat rozmyślań pani M.
Tradycja wysyłania kartek zanika.
Przynajmniej w młodszych pokoleniach...
I niestety sama pani M. jej uległa..
Sms szybszy, tańszy (haha), ale taki jakiś mniej ciepły mimo wszystko...

P.S. Nie macie czasem wrażenia, że niektórzy ludzie komentują Wasze wpisy jedynie pod warunkiem, że dostaną komentarz na swoim blogu...(chociaż jest to i tak rzadsze niż na blogach dla dzieci :) )
Pani M. chwilowo ma opóźniony internet i niestety mega dużo pracy, dlatego czyta wszystkich, ale z przyczyn technicznych nie udaje jej się komentować (no zdarzyło się kilka raz, że komentarz przeszedł...ale po kilku minutach dosłownie)....

Edukacja

2011-11-28T08:54:00.000+01:00

Wczoraj Pani M. przysypiała na wykładzie.
Wcale nie dlatego, że był nudny.
Powodem było raczej oglądanie czwartej części znanej wampirowej sagi (zlinczujcie mnie za zainteresowanie obrazami tak zwanej "niskiej kultury" i literaturą dla nabuzowanych hormonami nastolatek, ale ja nic na to nie poradzę...).
Oczywiście pani M. zaprzecza podobnym stwierdzeniom, ale godzina zaśnięcia (coś ok 1 w nocy) mówi sama za siebie.
W każdym razie w niedzielny poranek, siedząc sobie w krzywej ławce, próbowała robić wszystko, by powieki jej nie opadły.
Nawet przez chwilę wyobrażała sobie jaki to byłby wstyd, gdyby tak nagle zachrapała, z ciężkim plaśnięciem opadając na tę ławkę...
Ale nawet tak drastyczne wizualizacje zdawały się nie pomagać...
Dopiero, gdy pani zaczęła mówić coś o oczach cielątka, pani M., myśląc, że to o niej, włączyła swój zmysł słuchu...

Temat dotyczył jednak kogoś innego (Dziękaś Ci Boże).
Jakiejś nieokreślonej studentki, która miała sama 5 i 6 w liceum.
Podobnie na uczelni, same wysokie oceny.
Tymczasem trafiła na egzaminatora, który nie odpytywał wyuczonych formułek.
Jego pytania były z cyklu "na myślenie".
I tu pojawiły się oczy cielątka, które to myśleć chyba nie potrafiło.
Całe swe edukacyjne życie spędzając na zdobywaniu procentów, bo to najważniejsze.
Nauka według ścisłej formy egzaminacyjnej...
Doskonały sposób na najlepsze liceum, a potem studia.
Bo liczą się cyfry, czym bliższe setce, tym lepsze....

Pani wykładowczyni nie pozwoliła dziewczynie zdać egzaminu (wredna jędza....? ).
Mimo, że potrafiła z dokładnością komputera odtworzyć wszystkie wykłady.
Kazała jej nauczyć się... myślenia i wtedy wrócić.

Ta historia stała się przyczynkiem do dalszej dyskusji.
Dyskusji o polskiej edukacji, wciąż tragicznie encyklopedycznej, nastawionej na odtwórczość...
A potem ucząc się angielskiego, osiągając wymarzone 100%, człowiek jedzie do Anglii i ani be ani ce..
Bo komunikatywnego porozumiewania się nie uczyli..
I wbrew pozorom to nie zawsze wina nauczycieli..
Oni tez mają normy, tabele i wszystkie inne parametry ukryte w cyfrach i procentach...
A uczeń jak chce się dostać na prestiżowy kierunek ma sobie wbijać do głowy sterty formułek i konstrukcji, które na pewno pojawią się na egzaminie.
Bo uczymy się pod egzamin, nie po to, by tę wiedzę wykorzystać....

Stosunkowo niedawno pani M. dowiedziała się, że w Anglii, w odpowiedniku naszego liceum, wybierasz sobie 3 przedmioty.
Te, którymi jesteś zainteresowany.
I nie musisz mieć czerwonego paska z kilkunastu nudnych rzeczy.
Wystarczy, że CZYMŚ się interesujesz a będziesz mógł pogłębiać swą wiedzę....

Pani M. niestety wpadła w system polskiej edukacji nie raz....
Poddała się jej bez namysłu..
I dziś żałuje..
Bo ten, kto jest dobry z wszystkiego, nie znajdzie czasu, by zainteresować się czymś tak naprawdę..
By rozwijać swoje pasje...
Dlatego dopiero teraz z czystym sumieniem stwierdza, że to co kocha i do czego ma wielkie serce to zawsze był, jest i będzie angielski.
I gdyby cofnęła czas, odrzuciła swoje uprzedzenia, byłaby dziś znacznie dalej w tej swojej pasji..
Ale jest jak jest i lepiej późno niż wcale... :)

Bizi..bizi.....

2011-11-20T20:28:00.000+01:00

Pani M ma się całkiem dobrze...
a świadczy o tym najlepiej fakt, że w piątek kupiła sobie kawał ciacha bezowego od Sowy, a przez weekend próbowała nawet spreparować jego kopię....
W obu przypadkach zajadała się tortami aż miło...
Także czuje się lepiej, z pewnością.

Tylko niestety ma tyle spraw naraz ( nauka, poniedziałkowy test Stworka Starszego, goście, wizyta z Młodszym Stworem u alergologa i wiele wiele innych), że zaniedbuje podczytywanie swoich ulubionych Bloggerów.. a co za tym idzie, nie może też wyrażać własnych przemyśleń na poruszane przez nich tematy..
Ale jeśli w najbliższą sobotę poradzi sobie z metodami nauczania, na pewno powróci do świata wirtualnych dyskusji tak na 100%.... albo przynajmniej na 75% (bo nie ma co przesadzać z obietnicami ;) )

Póki co pozdrawia wszystkich ciepło zza swego ciemnobrązowego stołu (nie muszę mówić, że z Ikei) i wraca do rzeczywistości, bo Stworki nie mają ochoty zasnąć....

Szlachetne zdrowie...

2011-11-17T07:47:00.000+01:00

... nikt się nie dowie jak smakujesz... aż się popsujesz...
W poniedziałek pani M. ugotowała groch z kapustą.
Wyszedł znakomity... prawie taki, jak u babci G.
Podzieliła go na dwie części. Jedna poszła do zamrażalki, a druga została w garnku...
Potem o nim zapomniała i tak całą noc przeleżał sobie na piecyku...
Rano zachciało się jej spróbować wigilijnego właściwie dania..
Zjadła dwa talerze..
No i wieczorem zaczęły się nudności...
Wczoraj się nasiliły....
Pani M. nie mogła jeść przez cały dzień a wieczorem była tak słaba, że pan M. musiał sobie radzić sam z zapędzeniem Stworków do mycia i spania..

Jaki jest morał z tej bajki?
Człowiek docenia zdrowie dopiero, gdy coś się dzieje...
Pani M. chciała wczoraj zjeść bułeczkę choćby z dżemem...
Nie mogła...
A normalnie grymasi, że to może szynka i pomidor i na to majonez...
Nie wspomnę o tym, że od weekendu chodzi za nią tort bezowo-orzechowy od Sowy (nie czuję, że rymuję :) )
Ech! Dzisiaj będzie uważna... tylko naturalny jogurt, chlebek z masłem i gotowane mięso...

Pośmiertny konflikt...

2011-11-15T11:19:00.000+01:00

W niedzielę o godzinie 12.00 pani M. razem z panem M. i Stworkami zasiadła sobie na jednym z drewnianych krzeseł, w jednym z wielu podobnych budynków w Ł.
Budynek jest średniej wielkości, ma mnóstwo figurek, witraży i innych dodatków charakterystycznych dla kościelnych wnętrz.
Stworek mniejszy z ogromnym zaangażowaniem demonstrował swoje umiejętności taneczne i aktorskie, podczas gdy starsza latorośl z grzecznie złożonymi rączkami patrzyła prosto w księdza...
Sytuacja miała się diametralnie zmienić po jakichś dwudziestu minutach, kiedy zaczęło się kazanie.
I jak to często na typowo dziecięcych mszach bywa zaczęto... czytać list od biskupa czy innej ważnej osobistości.
Stworek Mniejszy zwisał głową w dół na kolanach matki, a ten Starszy z zainteresowaniem rysował palcem wzory na kościelnej posadzce...
Pani M. już miała się wyłączyć, gdy usłyszała temat listu.. kremacja...
Nastawiła uszu, bo od zawsze powtarzała, że po śmierci ma być spalona (to jedyna szansa, ze nie pochowają jej żywcem przez przypadek.. tak.. śmiejcie się...).
Tymczasem dowiedziała się, że takie akcje nie powinny mieć miejsca w naszym katolickim Kościele, chyba, że ktoś zmarł zagranicą i to najprostsza metoda przewiezienia "ciała".
Dlaczego to nie jest mile widziane?
Bo ciało ma symboliczny wymiar i mamy jej od momentu pierwszego wdechu, a nawet wcześniej.
Dlatego powinniśmy zachować tradycję i nie pozwolić, by zanikało stawianie nagrobków, budowanie cmentarzy itd..
Ja się pytam jaki jest problem z pochowaniem urny z prochami i postawieniem na tym normalnego pomnika?
Dla mnie żaden..
A co byłabym spokojniejsza!
Ksiądz czytał też, że jeśli ktoś mimo wszystko się zdecyduje, to muszą być odprawione jakieś dwa obrzędy.. Szczegółów nie znam..

Ja mimo wszystko zdania nie zmieniam.
Z prochu powstałeś i w proch się obrócisz.. dosłownie...

P.S. Zapraszam na pyszne ciacho. TUTAJ

Zwyczaje

2011-11-12T12:13:00.000+01:00

Kiedy pani M. po raz pierwszy (a właściwie drugi, ale za pierwszym razem to niewiele widziała.. więc się nie liczy) odwiedziła miasto na Ł., uderzyła ją szarość, zaniedbane budynki i jakiś taki "smutny" klimat...
Później zauważyła dziwne rzeczy, charakterystyczne dla mieszkańców tego miasta.
Między innymi kraty w większości mieszkań parterowych...
Niedawno odkryła również, że mają oni pewien irytujący zwyczaj...
Parkowanie na połowie pasa....

Nie żeby pani M. była jakimś wytrawnym kierowcą, czy nie daj Bóg "parkowaczem", ale nawet dla niej, drogowego laika, takie rzeczy są nie do zaakceptowania...
Już tłumaczę jak to wygląda...
Ulica dwupasmowa, jedziesz sobie spokojnie prawym pasem a tu nagle przed Tobą pojawia się auto, którego 3/4 wychodzi na Twój tor... A przed nim stoją sobie grzecznie jeszcze ze dwa takie egzemplarze..
I bądź tu człowieku oazą spokoju, gdy spieszysz się po dziecko do szkoły, na przeciwko jedzie kilkanaście samochodów, a ty czekasz jak taki dureń, aż będziesz mógł wyminąć zaparkowane graty..
Grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

Tak dzieje się nie tylko na jakichś pobocznych ulicach, ale również na jednej z głównych, często uczęszczanych tras...
Pani M. jest raczej cierpliwa i spokojna, ale co się nawrzeszczy wewnętrznie, co naprzeklina.... Szczególnie, gdy Stworek mniejszy opóźnia wyjście po brata i na dojazd maja znacznie mniej niż powinny...
Na koniec, by dać upust swojemu oburzeniu pani M. opowie ciekawszą historię...

Auto firmy W. mknie po wspomnianej już dwupasmówce, a tu nagle korek..
Ok. Trzeba czekać, zero nerwów, nucimy "Moves like Jagger"... Jedno auto rusza, następne i oczom pani M. ukazuje się ogromna machina marki BMW, obowiązkowo czarna. Światła sygnalizują, że coś się wydarzyło..
No, każdemu się może zdarzyć...
Po kilku sekundach z auta wychodzi pani na niebotycznych obcasach, przechodzi przez ulicę i całuje jakiegoś pana w policzek.
Pani M. nadal grzecznie patrzy, kiedy uda się jej wyminąć czarne cacko.
W tak zwanym międzyczasie jednym okiem spogląda w stronę pani, która w tymże momencie, trzymając mężczyznę za rękę wraca do auta..
On zajmuje miejsce kierowcy i jakby nigdy nic wyłącza światła alarmowe, a następnie rusza z gracja...
Pani M. zagotowała się w środku, bo dotarło do niej, że baba zrobiła sobie postój na środku ulicy tylko po to, by zamienić się miejscami ze swoim kimśtam.....
i znowu grrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

NFZ

2011-10-27T09:39:00.000+02:00

Kiedyś już był podobny temat.
Temat naszej kochanej służby zdrowia...

Stworek mniejszy ma problemy z alergiami.. Bywają okresy, że nagle kurczą się jej oskrzela mimo, że jakichś dodatkowych objawów choroby brak...
Tak też było i teraz.. niby nic ale jakiś taki kaszel nocny..
No to pani M. pognała do przychodni..
Dosłownie POGNAŁA, bo wiedziała, że jeśli nie stawi się tam przed 7.30, nie dostanie się do lekarza.
7.25 już stała w holu i była ... siódma...
Dacie wiarę???? W dzisiejszych czasach trzeba wcześnie rano zapisać się na wizytę, bo telefonicznie się nie da..
No chyba, że w każdy czwartek, po 16..
Niestety pani M. nie posiadła jeszcze zdolności jasnowidzenia i nie jest w stanie założyć, że jej dzieci np. w środę będą miały objawy ospy itp...
W każdym razie ponad pół godziny kwitła w poczekalni, by potem z wielce obrażoną panią w rejestracji znaleźć termin spotkania...
14.40.. proszę bardzo...
14.30 pani M i Stworek nr 2 siedziały sobie przed drzwiami pani doktor w nadziei, że opóźnienie się nie zwiększy i zdążą odebrać ze szkoły Starszego Stwora...
Tymczasem zjawiła się pani w białym kitlu i gdy tylko pacjent opuścił gabinet, po prostu do niego weszła..
No tak.. układy i układziki...
Szkoda, że pani M. nie wzięła jakiegoś białego fartucha, może wtedy udałoby się jej wejść w odpowiednim czasie...
W każdym razie stworkowa matka już klęła w duchu panią pielęgniarkę, gdy nagle przed tymi samymi drzwiami ukazały się dwie nowe postaci w bieli..
No tego było za wiele...
Pani M. grzecznie zapytała czy państwo mają zamiar wejść, bo ona czeka i się spieszy niezwykle...
Sądziła, że ta delikatna aluzja wypłoszy pielgrzymkę...
Oczywiście się myliła...
Pani spojrzała na nią spode łba i powiedziała, że ona musi z wynikami i to jest pilne. A zajmie sekundeczkę...
Sekundeczka przeszła w 10 minut a przekleństwa w głowie pani M. przybierały coraz większy format...
W końcu udało się jej wejść...
Ale już po chwili, gdy Stworek Mniejszy łaskawie ukazał swoje chude ciałko, weszła pani z rejestracji..
Załatwiać prywatne sprawy..
Półnagi Stwór tracił już cierpliwość, a poza tym zaczęło mu być zimno, bo pani doktor miała otwarte okna..
Gdyby to była kreskówka z uszu pani M. leciałaby para.. Ale liczyła do 10 w głowie i czekała dalej...
W końcu Młodsza została zbadana, nie stwierdzono infekcji wirusowej...

I co przeżyły.. to ich :)

Sława...

2011-10-26T09:35:00.000+02:00

Synonim seksu, kobiecości i spełnienia zawodowego. Marilyn Monroe... a właściwie Norma Jeane Mortenson.

Miała wszystko, osiągnęła ogromny sukces. Była sławna i rozpoznawalna na całym świecie.
Wróżono jej jeszcze większą popularność...
Ale w wieku 36 lat zmarła. Prawdopodobnie było to przedawkowanie leków, od których była silnie uzależniona. O recepty prosiła jednocześnie dwóch lekarzy, którzy byli przekonani, że są na dobrej drodze, by ją wyleczyć z lekomanii...
Jednak są teorie twierdzące, że wykorzystano jej uzależnienie, by upozorować samobójstwo...

Król popu. Był żywą legendą. jego utwory są zawsze świeże i "modne". Niewiarygodnie bogaty i znany na całym świecie. A mimo to nieszczęśliwy, pogubiony, uzależniony od bardzo silnych leków, stosowanych przy operacjach.. Wymuszał je na wielu lekarzach, nie tylko na swoim lekarzu prowadzącym...
Zmarł po przedawkowaniu jednego z nich...

Britney Spears.. Utalentowana, szybko odniosła sukces, kochały ją nastolatki (i nie tylko) na całym świecie. Założyła rodzinę, urodziła dzieci.. a potem zwariowała. Ćpała, urządzała nieprzyzwoite imprezy, zaczęła rujnować swoją karierę a nawet straciła prawa rodzicielskie..
Z synonimu sukcesu stała się symbolem upadku...
CO z nią będzie.. nie wiadomo...

Niepowtarzalny głos, chwytające za serce utwory.. Fenomen muzyczny naszych czasów... Sukces ją zaskoczył, bo spadł nagle i całkowicie ją przytłoczył.. Amy Winehouse. Znakomita artystka.. niezwykle nieszczęśliwy człowiek..
Najprawdopodobniej przedawkowała narkotyki... Jej śmierć nie była dużym zaskoczeniem, ale wielu ludzi bardzo przezyło fakt, że niczego już nie napisze.. nie zaśpiewa...

Lista sławnych osób, których przerósł sukces jest długa...
I właściwie ciężko stwierdzić, czy przygniotła ich popularność, nie dali rady..
Czy może mieli problemy ze sobą już wcześniej, a wejście w centrum zainteresowania, w ciągłą obecność kamer, po prostu ich przerosło...
Jedno jest pewne, jeśli tak smakuje sława, to chyba lepiej być szarym, zwykłym człowiekiem...

Dzień narzekania..

2011-10-25T08:20:00.001+02:00

Jak w tytule.. Ponarzekamy..
Ale nie na kraj, którego pani M .właściwie nie lubi za bardzo (szczególnie polityki, zerowego wsparcia dla rodzin i zacofanego myślenia)...
Nie na męża, bo... jest grzeczny :)
Ani na dzieci, które sprawiają, że się uśmiecha...

Ponarzeka na prasowanie i sprzątanie, których to serdecznie nie cierpi..
I co z tego? Przecież może nie robić...
Hmmm... byłoby super, ale się nie da.
Bo problem jest taki, że pani M. uwielbia mieć czysty dom i wyprasowane ubrania.
Dlatego z bólem serca codziennie ogarnia domostwo..
Z prasowaniem nie jest już tak systematycznie...

W sypialni, przy ścianie stoi sobie drewniana skrzynia, której celem życia jest... ukrywanie wypranych rzeczy.
Póki co spełnia się w tej roli doskonale.. ba.. nawet daje znaki, że należałoby stanąć przy desce..
Czasem musi to robić buntowniczo i agresywnie, żeby pani M. przestała udawać, że nie widzi...
W takim momencie the lady of the house czy chce czy nie zaczyna swoją Syzyfową pracę.
Bo czy nie jest to właśnie taka praca?
Co wyprasujesz, już wyjmujesz z pralki...

Dlatego wielkim marzeniem pani M. jest maszyna do prasowania..
I wierzy głęboko, że skoro ktoś wymyślił zmywarkę, to ktoś inny skonstruuje samoobsługową prasowalnię..
Ech...

Co z tymi ludźmi?

2011-10-24T08:38:00.000+02:00

Dlaczego tak jest, że spotykając ludzi od razu segregujemy ich, zupełnie bezwiednie, na takich, którzy mogą być nam bliscy i tych, którzy nigdy nie będą?
Czasami jedna wypowiedź sprawia, że czujemy takie rzeczy.
A później okazuje się, że możemy z tą osobą przegadać trzy godziny i wciąż znajdą się nowe tematy.
Tymczasem inny człowiek, mimo, że miły i sympatyczny, sprawia, że po kilkunastu minutach panuje krępująca cisza.
Jak to jest skonstruowane?
Przecież nie chodzi tylko o podobne poglądy.
Może jakaś niewerbalna komunikacja? Podświadoma? Nieświadoma?

Obcokrajowiec

2011-10-22T09:11:00.002+02:00

Stworek Starszy przybył ostatnio do domu z wieścią, że w klasie jest "NOWY".
Niby fajny, bo dobrze gra w piłkę, ale szkoda, że to nie dziewczyna właściwie...
Gdyby to była dziewczyna to chłopacy już by nie wychodzili ostatni po WF-ie, bo jest ich za dużo i dlatego dłużej się ubierają..
A tak w ogóle to ten "NOWY" jest mały, dosyć ciemnawy i mieszkał w Anglii.
Jest obcokrajowcem.

Pani M. wyraziła swoją radość, że nowy kolega, nowa szansa na fajną znajomośc, że skoro mieszkał w Anglii to im pomoże w nauce języka itp. itd.
Dwa dni później mama Stworka wdała się w rozmowę z mamą Najbardziej Rozrabiającego Chłopca w klasie (nie że to komuś przeszkadza! wręcz przeciwnie, M. przecież opowiada najlesze dowcipy! To pani się trochę go czepia). Podczas rozmowy podjęły temat "NOWEGO". I okazało zię, że chłopiec jest jednak z Francji, nie Anglii (pani M. zrzuciła pomyłkę Stworka na karb młodego wieku oczywiście).
Za chwilę w szatni pojawiła się kolejna mama. Mama Grzecznego Kubusia .
Na wstępie zapytała czy wiemy o nowym uczniu i bardzo podnieconym głosem opowiedziała, że rozmawiała ze swoim synkiem (Grzecznym Kubusiem) i namawiała go do bliższego poznania chłopca. W końcu przyjechał z Afryki (?????).. Hmmmmmm...
Dzwonek.
Zza ściany słychać tupot pierwszakowych stóp. Wyłania się pani wychowawczyni, a tuż za nią mały, bardzo ciemny chłopiec z czarnymi jak węgle oczami. Na Afrykanina nie wygląda... Francuz? A może Anglik? Tyle tam Hindusów i innych Turków... Ale pani M. coś nie pasowało. Chłopiec wyglądał zbyt polsko... czy jakoś tak...
Nagle zauważyła długą, czarną spódnicę, ciemne, długie włosy i dużo złotej biżuterii. Piękna Cyganka podeszła do chłopca i pocałowała go w czoło..
"Nowy" jest Cyganem. Mieszka tuż przy szkole. Od zawsze.

Pomyłka chłopców była poniekąd sprawką pani higienistki, która powiedziała im, że Andrzej jest Cyganem..
Dla pierwszaków Cygan to obcokrajowiec.. a więc Francuz, Anglik, a skoro ciemny to równie dobrze mieszkaniec Afryki...

Miłego weekendu!

P.S. Jeśli ktoś ma ochotę na moje gotowanie to zapraszam. Adres po prawej...

Mam marzenie :)

2011-10-21T08:31:00.001+02:00

Mgła gęsta jak śmietana kremówka..
Szkoda, że nie tak smaczna...
Przez okno na ostatnim piętrze nic nie widać.
W głowie pani M. wiele trudnych tematów.
Chciałaby dać sobie z nimi radę, ale czasem jest chyba na to za mało odważna....

Są między nimi i miłe rzeczy...
Szczególnie jedna, zaszczepiona przez zaprzyjaźnioną blogowiczkę..
Marzenie o Stonehaven...
Od kiedy pani M je zobaczyła, straciła głowę i chciałaby zobaczyć na własne oczy...

A teraz posłuchajcie oryginału i coveru

http://www.youtube.com/watch?v=m0rZ-Fs3cSI

OCTOMOM

2011-10-19T08:27:00.001+02:00

Zapewne wielu z Was zna historię Nadii Suleman, matki ośmioraczków..
Jeśli nie, krótkie streszczenie:
Kobieta twierdzi, że zawsze pragnęła mieć dużą rodzinę, ponieważ sama była jedynaczką.
W związku z tym zaczęła rodzić kolejne dzieci, wszystkie poprzez metodę in vitro.
Pierwsze z nich urodziła w roku 2001 i tak do roku 2007 miała ich już sześcioro.
Mogłoby to nikogo nie zdziwić, gdyby nie fakt, że Nadya nie miała ani pracy, ani domu ani nawet męża.
We wszystkim pomagała jej mama.
I nagle okazało się, że Suleman znowu spodziewa się narodzin... ośmioraczków.
Jak sama potem tłumaczyła, chciała, by wszczepiono jej wszystkie pozostałe embriony, by ich nie zniszczyć.
Komórek było sześć,ale z dwóch z nich powstały bliźniaki.
I tak kobieta stała się mamą czternaściorga dzieci.... ku przerażeniu własnej matki...

Można zrozumieć, że ktoś bardzo kocha dzieci i chce mieć ich więcej niż standardową dwójkę...
Ale wystarczy obejrzeć choćby jeden z wywiadów z Octomom, by utwierdzić się w przekonaniu, że jest to osoba niestabilna psychicznie.
Dodatkowo ewidentnie szukająca "sławy" i popularności.
Oczywiście zaprzecza podobnym opiniom, ale.. jak wytłumaczyć wpuszczenie do domu tłumu paparazzich, gdy przywiozła pierwszą parę ośmioraczków...
A po kilku miesiącach zdecydowała się na własne reality show...

Jako mama dwójki dzieci, pani M. zastanawia się także nad takimi praktycznymi rzeczami, jak na przykład nakarmienie czternaściorga dzieci w podobnym czasie. Przecież już z jednym niemowlakiem ma się kłopot, a co dopiero z ośmiorgiem maleństw..
A starsze dzieci? Zapewne potrzebują wsparcia, przytulenia... czasu po prostu...
Co z tego, że pani wynajęła cztery nianie?
Chciała być mamą podobno.. a ciężko jest być dobrą mamą, gdy ma się tyle pociech naraz..
Jest to trudne i psychicznie i fizycznie. Nie wspomnę o aspektach finansowych...

Ale Nadya Suleman chyba nie ma zamiaru się tym przejmować...
Najważniejsze są dla niej dwie rzeczy.. by być sławną i jak najbardziej upodobnić się do Angeliny Jolie....

O profesjach...

2011-10-17T20:40:00.000+02:00

Mnóstwo ludzi, szczególnie młodych, przestaje chodzić do Kościoła.
Mówią, że wierzą, ale nie praktykują.
Nie podoba im się kazanie, zbieranie datków i oczywiście KSIĄDZ.

Gdyby pani M. patrzyła na księży, też pewnie przestałaby poszukiwać sensu coniedzielnej mszy.
Ale ona wychodzi z założenia, że to przecież zawód, jak każdy inny.
Ktoś chce być nauczycielem, lekarzem, górnikiem a inny... księdzem po prostu.
Dlatego na 100 księży może 10 ma prawdziwe powołanie.
Wtedy potrafią zarazić innych swoją pasją, ufnością, prawdziwą wiarą. A bycie duchownym to sens ich życia.
Jeśli w to wątpicie, to zapewne nie spotkaliście w swoim życiu takiej osoby (osobiście.. bo Jan Paweł II to sztandarowy przykład i wszyscy go znacie).
Pani M. oczywiście miała to szczęście, by spotkać księdza z ogromnym zapałem, ale nastawionego także na ludzi. Ksiądz Ryszard przyciągał zarówno nastolatków, jak i przysłowiowe "moherowe babcie".

Podobnie jest i w innych profesjach.
Ilu spotkaliście nauczycieli z powołaniem?
Albo lekarzy, którzy nie siedzą za karę w przychodni?
No właśnie....

Dlatego tłumaczenie, że moje niechodzenie do Kościoła to wina księdza jest kłamstwem.
Nie chodzę, bo: jestem leniwy, znudzony, mam inne plany lub po prostu zgubiłem sens swojej wiary...

Emocje/hormony...

2011-10-14T10:17:00.000+02:00

AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!!!!!!!!!!!!!!
Są czasem takie dni, że człowiek jest WŚCIEKŁY!!!
Tak po prostu... powodów nie ma, ale za to jest ogromna ochota by czymś rzucić..
Aż się gotuje w środku i trzeba nie lada wysiłku, by nie wyładować się na biednych Stworkach, czy panu M.
I jakoś tak dzieje się to zazwyczaj tydzień przed wiadomymi dniami...
Pani M. jest zła na siebie, że nie panuje nad tym, nie ma żadnej kontroli.
Stara się wyżyć na niewinnej fasolce i kiełbasce z pomidorami.
Co tam! Wyjdzie przynajmniej danie po bretońsku, jakaś korzyść....

Kobiety w chustkach

2011-10-13T08:18:00.000+02:00

Każdy widział w swoim życiu muzułmankę.
Czasem nie noszą chustek, więc mogliśmy się nawet nie zorientować.
Ale pani M. ma to szczęście, że jedna z nich jest jej bardzo dobrą koleżanką.
Poznały się kilka miesięcy temu i od razu przypadły sobie do gustu.
Pani M. zamęcza ją często milionem pytań dotyczących różnic religijnych, obyczajowych i kulturowych.

Jednym z typowych pytań był powód noszenia chustki i długich ubrań.
Oczywiście powszechnie wiadomo, że ma ona chronić kobietę przed spojrzeniem mężczyzn.
A dokładniej mówiąc (tłumaczenie koleżanki)...
Mężczyźni to wzrokowcy.
Gdy widzą ładnie ubraną kobietę (nie wyzywająco) ich wyobraźnia czasem dostarcza różnych, "ciekawych " obrazków.
Jest im obojętna konkretna kobieta, ale spodoba im się np. lekki dekolt, zgrabne nogi, długie włosy itd...
Strój zakrywający włosy, ręce (w tym nadgarstki) i całe nogi uniemożliwia to.
W ten sposób chroni kobietę, a także jej męża, który jako jedyny ma dostęp do całego piękna swojej żony.

Ok. Pani M. stwierdziła, że ma to sens itd.. ale w takim razie niech mężczyźni również zaniechają noszenia krótkich spodenek czy koszulek..
Bo jedną z rzeczy, która najbardziej ją drażniła np. w Londynie był taki oto widok:
30 stopni ciepła, upał. Idzie facet, muzułmanin, zazwyczaj spasiony, ubrany w białe przewiewne szorty i koszulkę.
Za nim drepcze opatulona w CZARNE szaty kobieta z zakrytymi włosami lub (czasem) i twarzą,, Pod szatą widać jeansy i adidasy..
Masakra.. Na sam widok chce się ją wrzucić do basenu z zimną wodą, by odetchnęła.

Koleżanka odpowiedziała pytaniem:
-A czy Ty patrząc na faceta masz jakieś "brudne " myśli, bo np. podobają Ci się jego dłonie, nogi, włosy...
No i tu pani M. skapitulowała... nigdy nie patrzy na mężczyzn w ten sposób...

A jeśli ktoś ma jeszcze ochotę:
Dlaczego muzułmanki noszą chusty?

"O proroku! Powiedz swoim żonom i swoim córkom, i kobietom wierzących, aby się
szczelnie zakrywały swoimi okryciami. To jest najodpowiedniejszy sposób, aby
były poznawane, a nie były obrażane".

To jeden z wersetów Koranu służących teologom muzułmańskim do określenia miary
przyzwoitości kobiecego stroju. Większość jest zdania, iż kobieta musi
zasłaniać włosy, nosząc chustę (hidżab), oraz że ubranie nie powinno ukazywać
kształtów ciała.

Ponieważ Koran nie mówi wprost o elementach ubioru kobiety, podstawą do
ustalenia szczegółów stroju pobożnej muzułmanki stały się hadisy - opowieści o
życiu Mahometa i przekazy jego wypowiedzi. Jeden z nich mówi: "Gdy do Proroka
przyszła Asma, córka Abu Bakra, Prorok rzekł do niej: Asmo, gdy kobieta
dojrzeje, nie powinna ukazywać więcej niż tyle - następnie Prorok wskazał na
swą twarz i dłonie".

Stąd tradycyjni teolodzy obstają przy nakazie zasłaniania całego ciała oprócz
twarzy i dłoni; niektórzy jednak doszukiwali się nakazu okrywania również
twarzy, dłoni i stóp. Dostosowanie się kobiet do nakazów teologów i prawników
muzułmańskich zależało w dużym stopniu od ich pozycji społecznej,
wykształcenia, od epoki, w której żyły, polityki państwa, a nawet od czynników
ekonomicznych. Symboliczny akt wrzucenia hidżabu do morza, dokonany przez
egipską feministkę Hudę Szarawi w 1923 r., potwierdza zależność między
emancypacją kobiet arabskich a ich ubiorem.

źródło: gazeta.pl, rps na podstawie arabia.pl

Miasto na Ł.

2011-10-12T08:55:00.002+02:00

Jeśli ktoś miałby ochotę na śniadanie, nic łatwiejszego.
Wystarczy zapukać pod numer 18.
Korytarzem w lewo.
Pani M. zaprasza do stołu.
Na co macie ochotę?

"The lady of the house" (jak mawia Mrs. Bucket z popularnego kiedyś serialu) siedzi sobie grzecznie wcinając kanapki.
Nie ma więc żadnego problemu, by do niej dołączyć.

Kiedy 10 miesięcy temu państwo M. przeprowadzali się do miasta na Ł., nie mieli pojęcia, że zostaną tutaj tak długo.
Nie wiedzieli również, że mimo ogromnej niechęci do tej miejscowości, oswoją ją i zaakceptują.
Oczywiście nie totalnie, ale jednak.
Ich niewiedza dotyczyła także sąsiadów.
W ten pierwszy, zimowy wieczór, nie mogli przecież zauważyć, że 30% ich osiedla to Hindusi, a także Turcy i Azjaci...
Jest bardzo kolorowo.
Szczególnie wyraźnie dało się to zauważyć na placu zabaw.
Chwilami więcej było dzieci ciemnoskórych niż białych.
Nikomu to jednak nie przeszkadza.. no prawie nikomu, bo wyjątki się znajdą.
Na pewno nie przeszkadza to pani M., która uważa, że nic lepszego nie mogło się przydarzyć jej dzieciom i jej samej.
Stworki uczą się tolerancji, traktowania wszystkich tak samo i słuchania innego języka.
Pani M. natomiast może podszlifować swój angielski i dowiedzieć się wielu ciekawych rzeczy o innych kulturach.
Na przykład to, dlaczego Hinduski noszą na czole, przy włosach, taką "kropkę"z henny..
Oznacza ona, że dana kobieta jest mężatką. Codziennie rano jej mąż robi ten znak, całując ją przy tym i wyznając miłość...
Piękne, prawda?
Jest wiele równie ciekawych faktów.. dlatego jeszcze raz rozważcie zaproszenie na śniadanie :)

Inaczej zorientowany fryzjer...

2011-10-10T18:28:00.000+02:00

Kilka miesięcy temu pani M. wspominała o niecodziennym spotkaniu.
Było to dokładnie w Święta Wielkanocne.
Dzięki Stworkowi Starszemu i jego koledze poznała świetnych ludzi.
Mimo, że ich pierwszy, wspólny wieczór był całkowicie spontaniczny i nieoczekiwany, udało im się nawiązać bardzo dobre relacje.

Państwo J. mieszkają w bloku obok.
W związku z tym niemal całe wakacje dzieciaki miały okazję razem pobiegać, a mamy... bliżej się poznać.
Efekt był taki, że pani M i pani J. strasznie się polubiły.
Okazało się, że mają wiele wspólnych zainteresowań i podobne poglądy na pewne sprawy.
I to właśnie pani J namówiła panią M. na wizytę u fryzjera...

Co w tym nadzwyczajnego?
Kobiety chodzą przecież w takie miejsca i to często.
(no... pani M. to wyjątek, bo bardzo nie lubi i była tam może z 7 razy w życiu)
Otóż nadzwyczajne było to, że wizyta u TAKIEGO fryzjera była marzeniem pani M.
No w pewnym sensie.. marzenie to może za duże słowo...

Salon wyglądał jak wiele innych.
Zadbane, jasne pomieszczenie z ciekawymi lampami.
Telewizor, kanapa, wieszak, lada (recepcja?) a za nią dwóch panów...
Obaj z tlenionymi, nowocześnie obciętymi włosami.
Dopasowane spodnie, stylowe sweterki i diamentowy kolczyk w uchu jednego z nich..
Całość była tak stereotypowa, tak bardzo jednoznaczna, że nawet jeśli ktoś nie wiedział, domyślił się, że panowie reprezentują inną orientację seksualną.
Pani M. zawsze chciała spotkać takiego fryzjera, bo uległa powszechnie panującemu przekonaniu, że ktoś taki jest obiektywny, uzdolniony i bardzo dobrze zna kobiety..

Wszystkie te rzeczy sprawiły, że nowa klientka miała bardzo duże oczekiwania i nadzieje.
Tym bardziej, że zawsze, gdy postanawia podciąć włosy jest czesana w ten sam sposób...

Niestety tym razem było tak samo.. może tylko trochę mocniej skrócono jej włosy :(
Dlatego mimo, że wszystko wygląda poprawnie/ładnie pani M. jest rozczarowana...

..................................................................................................................................................

Muzyczka z moich szkolnych jeszcze lat....

O babci, rybach głębinowych i maślankowej nucie...

2011-10-08T15:17:00.001+02:00

Bardzo dawno nie było tu opowieści o babci G.
Widziały się ostatnio latem.
Babcia niestety jest już coraz starsza, a co za tym idzie, coraz słabsza.
Chociaż gdzieś tam, w jej oczach, tli się jeszcze cień dawnej energii...
Zawsze, gdy pani M. odwiedza rodziców, ona czeka na nią z charakterystycznym dla siebie ciepłym uśmiechem.
Na powitanie serwuje zazwyczaj nieco przekręcone imię swojej wnuczki. W miejsce literki "i" wstawia bowiem "y".
Może kogoś to drażni, ale pani M. rozczula się za każdym razem...

Babcia G. czasami patrzy na swoje prawnuki i kiwa głową ze zdziwienia.
Dziwi ją jak wiele umieją, jakie znają słowa i że na przykład obsługa komputera nie sprawia im wielkich trudności (nie są wcale wyedukowane w tej kwestii, ale dla babci to, że potrafią pokolorować coś na laptopie, albo pograć w węża, to coś nie do pojęcia).
Babcia G. bardzo lubi dowiadywać się nowych rzeczy, dlatego często ogląda z dziećmi np. atlas stworzeń morskich.
Za pierwszym razem, gdy zobaczyła te wszystkie straszne ryby głębinowe, powiedziała, że nie jest w stanie sobie nawet wyobrazić, jak wielkie postępy zrobił świat. Kiedyś znano przecież jakieś typowe okazy. Tylko ludzie wykształceni w tym względzie, potrafiliby wymienić takie stwory.
Dziś, dzieci mają je w książeczkach z obrazkami...

Z innej beczki...
Nieustannie budzi jej zaskoczenie ilość ubrań Stworków.
Nie sądzę, by była one jakieś wielka.
Jest przeciętna, zupełnie w normie...
Ale babcia G. patrząc na nasze ogromne torby opowiada mi jak to było, gdy ona miała małe dzieci.
Gdy jechała/ szła (ok 8km) do swoich teściów na kilka dni... brała ze sobą jakieś dwa tobołki. Na tyle małe, by się bardzo nie zmęczyć,. Tych ubrań miało starczyć dla... 4 dzieci i dla niej...
Nie miała kilkunastu par śpioszków, kaftaników. Nie wspomnę już nawet o bucikach czy czapkach.

Pani M. łapie się za głowę, gdy to słyszy i wyobrazi sobie dodatkowo, że w tamtych czasach nie było przecież pralek.. A ona narzeka, że musi wcisnąć dwa guziki na swojej maszynie piorącej..
Co tu dużo mówić... Dzielna babcia!

A tak dla odmiany przepis na dość zdrową maślankę owocową własnej roboty....

MAŚLANKA KUBUSIA

1l maślanki naturalnej
3 łyżki ulubionego dżemu lub wybrane mrożone owoce
cukier waniliowy
(można dodać zwykły dodatkowo, ale ja nie lubię)
Miksujemy blenderem lub innym przyrządem mieszającym...
Pychota!!

Drzewko

2011-10-07T08:31:00.000+02:00

Gdy z ciepłej jesieni robi się mokra jesień...
Kiedy temperatury stają się coraz niższe...
Pani M. zaczyna wyczekiwać ... choinki...
Własnie dzisiaj, pierwszego dnia takiej właśnie jesieni, przypomniało się jej, że zostawili swoje drzewko w mieście na G.
I jest problem, bo póki co wcale się tam nie wybierają..

Pani M. od zawsze uwielbia WSZYSTKO co jest związane ze świętami.
Co więcej, jest jednym z niewielu osobników, którym wcale nie przeszkadza, że tuż po 1 listopada, sklepy już puszczają angielskie piosenki świąteczne.
Troszkę to dziecinne, ale... co tam...

Dlatego zamiast oglądać debaty polityczne, patrzeć na tych wszystkich złośliwych, kipiących nienawiścią ludzi, woli myśleć o tym jak spędzi 24 grudnia...

Codzienność wspomnień

2011-10-05T11:22:00.000+02:00

Ciepła herbatka z cytryną, chrupiące krokanty (do kupienia w sklepie na L., który jest tani, jak sam głosi), cisza, spokój i... nieposkładane łóżka, brudne naczynia i inne atrakcje.
Mówiąc krótko: prawie typowy poranek.
A ponad trzy godziny temu pani M. dreptała z mniejszym Stworkiem w stronę przedszkola.
Gdyby ktoś spojrzał na nie z okna, stwierdziłby, że młodsza latorośl państwa M. to wzór grzeczności i posłuszeństwa.
Z pozorami trzeba jednak uważać, bo mylą. Tak też było i w tym przypadku.
Zanim obie panie znalazły się na swojej codziennej drodze, Stworek nr 2 zaliczył kilka akcji.
Była więc akcja pod tytułem: "Nie lubię tych rajstopek" i " Nie lubię przedszkola" oraz "Nie lubię żadnych bucików poza sandałkami".
Doprowadzona do granic wytrzymałości psychicznej pani M., odliczyła w myślach do dziesięciu i wydobyła z otchłani szafy buty w kwiatki, które przekonały dziecię do wyjścia.
Mało pedagogiczne.. to prawda..
Ale rano liczy się każda minuta, tym bardziej dzisiaj, gdy na odwiezienie czekał również pierworodny, a chwilę po nim, samochód pana M (który stoi sobie teraz w warsztacie, co zapewne przyjął z ulgą po tym, jak pani M. próbowała ruszyć nim z trójki... ale co tam.. to był jej pierwszy raz w tym aucie...).

Wracając jednak do chodnika po którym pani M. niemal codziennie drepcze ze Stworkiem Mniejszym, prowadząc go do przedszkola.. Otóż to właśnie dzisiaj, przemierzając leniwie betonowe płytki, pani M. poczuła znajomy zapach wiatru. Taki chłodno-ciepły.. Szkocki...
I zatęskniła sobie troszeczkę za wstawaniem do pracy w packhousie, robieniem pasiastych zakupów w Tesco czy jeżdżeniem stopem do St. Andrews czy Edynburga....
Cudne czasy :)

Pytanie o przyczynę....

2011-10-03T11:13:00.003+02:00

Weekend w mieście na P.
Dużo ważnych spraw, trochę przełomów i dobrych zmian...
Pani M. zajadała wiśnie w likierze i rozmawiała ze swoją ciocią.
Takie tam babskie paplanie.
Z balkonu wypełzało niezwykłe ciepełko i w ogóle było bardzo przyjemnie...
W pewnym momencie ciocia zapytała czy pani M. nadal pisze bloga.
Odpowiedź twierdząca oczywiście...
Temat został więc wzbogacony o pytanie: Ale dlaczego? Po co Ci to? Nie możesz wziąć kartki/zeszytu i sobie popisać?
Pani M. zastanowiła się chwilkę i odpowiedziała, że to co innego. Pisanie bloga jest z jednej strony mniej intymne, bo ma się odbiorców, z drugiej nastawione jednak na wyrażanie przeżyć i emocji (czyli intymne mimo wszystko)...

Swojego pierwszego bloga zaczęła pisać w Norwegii, bo czuła się samotna.
Stworek był malutki, pan M. w pracy..
I tak znalazła blogi dla mam na smyki.pl.
Poznała wtedy wiele cudnych kobiet.
Z jedną z nich nawet spotkała się w realu, z innymi ma kontakt do dziś :)
Potem to zarzuciła.. nie było weny, ochoty... nie wiem.
Po jakimś czasie wróciła na ten sam portal i próbowała coś wyprodukować, ale to było takie sztuczne.. Nie miała do tego serca. Udało się jej jednak poznać np. mamę Samcia. Fantastyczną osóbkę.

I dombeznamiaru...
Nagle... bardziej osobisty, chociaż mniej odsłaniający (przynajmniej teoretycznie, bo twarzy nie znacie, ale o duszy wiecie czasem za dużo ;) )
Dlaczego?
Chyba po to, żeby wypuścić te wszystkie myśli, których nie ma komu powiedzieć.
Nie dlatego, że nie można zwierzyć się np. panu M. albo mamie..
Po prostu pani M. czasami woli pisać o sprawach dla niej ważnych niż o nich mówić...
Poza tym wirtualny odbiorca często okazuje się bardzo ciepłą osobą.
Czasem jedno słowo od kogoś takiego, będącego tylko nickiem, może sprawić, że spojrzymy na swoje sprawy w nieco inny sposób.

Obiadowo...

2011-09-29T10:37:00.000+02:00

No to pięknie.....
Pięknie...
Naprawdę :)
Za oknem złota, ciepła i pozytywna jesienna aura....
Nawet poranne wstawanie do szkoły nie jest straszne (póki co), bo wita nas słońce i całkiem przyzwoita temperatura :)
A teraz coś dla ciała..
Specjalnie dla G. przepis na wątróbkowe szaleństwo i skradziony deser kawowy...

Wątróbka zaplątana w warzywa :)

0.5kg wątróbki (najlepiej wieprzowej)
2 marchewki
1 pietruszka
kawałek selera
mała cebula lub por
sól, pieprz,
jajko
2 łyżki mąki
olej do smażenia

Warzywa i wątróbkę zmielić maszynką, następnie doprawić, wrzucić jajko i mąkę. Wymieszać.
Na rozgrzany olej nakładać niezbyt duże placki i smażyć z obu stron...

A skradziony przepis na przepyszne ciacho kawowo-bezowe znajdziecie TUTAJ.
Polecam serdecznie, bo jeśli postępuje się zgodnie z recepturą smak jest niebiański...

W szatni...

2011-09-20T09:02:00.001+02:00

Pani M. siedziała sobie na małej, obdrapanej ławeczce w szatni.
Stworek Mniejszy robił wszystkie możliwe figury akrobatyczne, które powinny zainteresować inne, zgromadzone w małym pomieszczeniu, osoby.
Skutek był zadowalający, gdyż jedna z Pań zapytała ile to dziecko ma lat.
Usłyszawszy, że za tydzień kończy 4, stwierdziła kurtuazyjnie, że wysoka i wygląda na pierwszą klasę (nie ma to jak szczerość przesady :) )
Stworek zaczął się marszczyć i postanowił przerwać wystąpienie, po czym szepnął mamie do ucha, że nie ma zamiaru rosnąć, jest jeszcze bardzo mały i taki pozostanie. A do szkoły wysłaliśmy już brata. Wystarczy.

W tak zwanym międzyczasie Pani M. jak zwykle przyglądała się ludziom i wyłapywała co ciekawsze rozmowy.
A wierzcie, albo nie, mamusie pierwszaków prześcigają się w opowiadaniu przeróżnych mitów o swoim dziecku, tudzież innych osobnikach.
Wsłuchując się w te skrawki myśli,a potem śledząc zachowania rodziców, pani M. stwierdziła, że czuje się jak za dawnych, szkolnych lat...
W tłumie już nieco oswojonych twarzy zauważyła bowiem swoje dawne koleżanki (nie dosłownie oczywiście). Te całujące się z chłopakami po kątach w 7 klasie i te, które zawsze zapominały odrobić lekcji. Ulubienice "naszej pani" i takie, które nigdy nie starały się nawet o jej względy...
Zabawne... ludzie dorastają, nabierają nowych doświadczeń, różnią się od siebie... jednocześnie będąc tak podobni do innych :)

Złoto, czerwono, pomarańczowo...

2011-09-19T07:27:00.000+02:00

Lubicie jesień?
Taką ciepłą, pełną słońca i zapachu kasztanów?
Już nie jest tak ciepło, jak miesiąc temu, a jednak nadal można urządzać długaśne spacery po parku..
A potem wracać do domu na kubek ciepłej herbaty okroszony ciachami własnej roboty..
A jakimi?
Najprostszymi na świecie..

Ciasteczka francuskie z jabłuszkami w kruszonce..

Ciasto francuskie może być gotowe :)
2 jabłka
cynamon
1/4 kostki masła
mąka
cukier

Ciasto dzielimy na kwadraty (ok 4-5 cm jedna ścianka)
Jabłka kroimy najlepiej w kosteczkę (możemy po prostu użyć gotowej masy szarlotkowej ;) )

Przygotowujemy kruszonkę: masło rozgniatamy z 3/4 szklanki mąki i cukrem (ile kto lubi, ja daję 1/4 szklanki)

Na jednej części kwadracików układamy jabłuszka, posypujemy cynamonem i kruszonka. Zaklejamy.

Ciasteczka więzimy w piekarniku ok 25 minut...
Gdy ostygną polewamy lukrem...

Odpowiedź

2011-09-16T07:54:00.002+02:00

Dziś będzie w pierwszej osobie liczby pojedynczej...
Pod moim ostatnim wpisem znalazł się bardzo krzywdzący komentarz.
Nie będę nikomu zabraniać wolności słowa itd...
Jest mi zwyczajnie przykro, tym bardziej, że najprawdopodobniej jest to osoba, którą znam (nie wiem na 100% kto, ale to może lepiej).
Na pewno nie jest to jednak osoba, która jest mi życzliwa.
Nie ważne....
Obiecałam sobie nie odpisywać na kontrowersyjne komentarze, ale.. nie dałam rady, odpisałam pod jej opinią-swoją własną.
Robię nawet więcej.. poświęcam temu całą notkę.

Zacznę od tego, że musiałabym być niezłą hipokrytką atakując kobiety pracujące..
Sama od dłuższego czasu łapię się różnych prac (do tej pory niezgodnych z moim wykształceniem nawet :) ), bo próbuję reaktywować się zawodowo.
Z wielu względów nie wychodzi, ale staram się i chcę tego.
W ostatniej notatce napisałam jedynie, że nie rozumiem kobiet, które jak najszybciej po porodzie wracają do pracy, bo chcą być doceniane społecznie (Matka Polka brzmi przecież w Polsce niemal jak alkoholiczka czy inna ćpunka- w ustach pewnych osób) cytat: "Nie wierzę i nie dam się przekonać, że to normalne by po miesiącu od porodu wracać do pracy.

Dziecko z opiekunką, mama spełniona zawodowo i macierzyńsko.. słodki obrazek.."

Na co dostaję piękną nadinterpretację osoby Anonimowej:

"...to rodziny patologiczne z patologicznie niepracującymi matkami powinny być chyba prawdziwym rajem dla dzieci. "

Ok....

I jeszcze... "To niesprawiedliwe, że pracujące matki ocenia Pani jako wyrodne kobiety zostawiające kwilące niemowlęta i biegnące na obcasach do raju"

Gdzie to napisałam????

Sama zmierzam w tym kierunku. Opornie bo opornie, ale zawsze...

Ale najlepsze słowa zostały na deser:

"Jednak życie może okazać się nie takie skore do pomocy, jak sądzisz.
Mam nadzieję, że Twój idealny mąż, nie zapytał Cię nigdy (doceniając niezwykle Twoją pracę domową), co dziś robiłaś, kiedy siedziałaś z dziećmi w domu?
Nigdy się nie odważył.
Niestety nie wydaje mi się, żeby taki ideał istniał.
Oby za 5 lat nie znalazł 25-latki, która biega w obcasach i pnie się po szczeblach tzw. kariery, i nie myśli w ogóle o posiadaniu potomstw, kiedy Ty będziesz zastanawiać się, którą szufladę dziś posprzątać."

Jedno wiem.. Nie mogła tego napisać żadna osoba, której na mnie zależy albo taka, która choć odrobinę zna moją sytuację i moje plany.

A życzenia dotyczące mojego męża pozostawię bez komentarza tym razem..

Jest mi zwyczajnie przykro...

Wielokrotnie bowiem pisałam jak bardzo chciałabym zacząć spełniać się zawodowo, bo to już czas. Najwyższy.

Niestety moje życie nie odpowiada tysiącom szablonowych scenariuszy innych młodych rodzin.

Ale dajemy radę.

Nikt nam nie musiał pomagać finansowo dzięki Bogu.

Sami kupiliśmy mieszkanie, możemy pozwolić sobie na pewne rzeczy. Jesteśmy rodziną i naszą wspólną decyzją było to, że przez kilka pierwszych lat obowiązywał u nas może trochę konserwatywny podział obowiązków.

Ja jestem osobą pesymistyczną, wiecznie tęskniącą za bliżej nieokreśloną przeszłością, ale.. taką mam naturę. Od zawsze.

Przepraszam za zbyt dużo tego JA JA JA, ale musiałam się wypowiedzieć.

I nie zabraniam tego innym.

P.S. Przepraszam za brak składu i ładu, ale emocje.. emocje...

Stan odmienny :)

2011-09-13T09:48:00.000+02:00

Pani M. ma ochotę na śledzie i orzechy.

Dokładnie w takim połączeniu..

Mniam..

I wcale nie oznacza to, że jest w odmiennym stanie.

Nie ma mowy..

Po prostu trafiła w końcu na pyszne koreczki kaszubskie i bardzo ubolewa, bo...

już nic nie zostało...

W TV mówią właśnie o kobietach w ciąży..

że nie można rezygnować z normalnego życia itp itd...

A ja powiem, że ... to zależy

Pani M. ciążę pierwszą przeżyła doskonale.

Pracowała, studiowała i chodziła na mega długie spacery.

Czuła się świetnie i poza alkoholem (którego i tak nie lubi) właściwie nie musiała rezygnować z niczego.

Drugi raz nie był tak łatwy...

Skończyło się na leżeniu na kanapie przez 3 ostatnie msce.

I jaki ona miała na to wpływ?

ŻADEN.

Dlatego tez takie głupie gadanie, że trzeba normalnie żyć, bo ciąża to nie choroba, doprowadza panią M. do głębokiej furii..

Już nawet nie będzie rozwijać tematu dalszego, czyli, że matka powinna migiem wracać do pracy, gdy tylko urodzi... (oczywiście pomijam PRAWDZIWE względy finansowe)

Bo jeśli nie to jest domową kurą, kobietą bez ambicji itp itd.

To ja się pytam po co w takim razie decydować się na dziecko????

Może.... bo tak wypada? Bo inni mają? Bo to ten wiek? Bo będą fajne zdjęcia?

Nie wierzę i nie dam się przekonać, że to normalne by po miesiącu od porodu wracać do pracy.

Dziecko z opiekunką, mama spełniona zawodowo i macierzyńsko.. słodki obrazek..

Ale... fałszywy!

Bo po powrocie z pracy ta kobieta wcale nie poświęci się w 100% swojemu dziecku. Ona przecież musi zrobić te same rzeczy, które robi ta straszna, zaniedbana kura domowa. Samo się nie ugotuje i nie wypierze (chyba że kogoś stać na gosposię).

Jednak nie dało się nie rozwinąć, więc STOP.. co by za dużo się nie wykrzyczeć...

Zero stresu...

2011-09-08T09:09:00.000+02:00

Dawno, dawno temu... a może wcale nie tak dawno...
Daleko.. a może zupełnie blisko...
W całkiem ładnym bloku, na ostatnim pietrze...
No dobra, dobra....
To żart był... jakoś tak wyszło z tym początkiem...

Dziś wrócimy do 1 września, albo lepiej od razu do 2.
Stworek nr 1, sześciolatek, po raz pierwszy poszedł do szkoły,
Pani M. teoretycznie była zupełnie spokojna.
Ale to tylko złudzenie.
Tak naprawdę w jej głowie przewijał się cały tabun myśli..
A czy on będzie się tam dobrze czuł, czy pani będzie wyrozumiała, czy dzieci nie będą złośliwe itd itp..

Postanowiła, że zrobi Stworkowi miłą atmosferę, wzbogaconą ulubionym obiadkiem.
Były więc klopsiki z cebulką i własnoręcznie przygotowane buraczki..
No właśnie.
Buraczki gotowały się aż miło, a pani M. postanowiła w tym czasie przygotować siebie i Stworka do wyjścia.
Już mieli wychodzić, gdy zadzwonił telefon.
Okazało się, że w wyniku błędu systemu trzeba było odkręcać pewne sprawy związane z zerówką..( ale to nieistotne).
Rozmowa z panią X. zajęła nieco ponad 5 minut i pani M, z przestrachem zauważyła, że najwyższy czas na opuszczenie mieszkania.
Po drodze odebrali Stworka nr 2 z przedszkola i z nadzieją ruszyli w stronę szkoły.
W pewnym momencie Stworek nr 1 z uśmiechem na buzi stwierdził, że już się nie może doczekać buraczków..
W głowie jego mamy wszystko zadziało się błyskawicznie BURACZKI-NIESPODZIEWANY TELEFON-NIEWYŁĄCZONA KUCHENKA... NIEWYŁĄCZONA KUCHENKA???!!!!!!
A do rozpoczęcia lekcji 8 minut. Nie ma szansy, by wrócić do domu i z powrotem.
W związku z tym trzeba było zostawić biednego pierwszaka w świetlicy i łamiąc niemal wszystkie przepisy ruchu drogowego wrócić do domu, by stwierdzić.... że buraczki mają jeszcze jakieś 4 cm wody....
I po co te nerwy ja się pytam....
A potem były jeszcze wyrzuty sumienia, że pierwszego dnia Stworek musiał samotnie witać się ze swoją nową panią i nową klasą....

Takie tam....

2011-09-06T11:22:00.000+02:00

Może tak od dziś w pierwszej osobie?
Hmmm
Pani M. to osoba trzecia, więc opisuję siebie jakby z perspektywy obserwatora.
A żeby być obserwatorem obiektywnym nie powinno się być jednocześnie bohaterem.
Pomieszałam?
W każdym razie już milion razy Pani M. zastanawiała się, że może łatwiej by było pisać osobie w pierwszej osobie liczby pojedynczej..
Ale.. tak jest chyba ciekawiej.. trudniej nawet :)

No to ostatnie kilkadziesiąt minut w ciszy bezstworkowej....
Miłej? Chwilami na pewno, ale i tak zawsze po dwóch godzinach jest jakoś tak.. bezgłośnie....

Układanie...

2011-08-30T08:43:00.000+02:00

Jak to zwykle bywa w Krainie Czarów wszystko zmienia się z prędkością światła.
Czasem wystarczy zjeść ciasteczko i urosnąć, po to by innym razem stać się maleńką jak szpilka.

Pani M. nie ma czasu na pisanie, odwiedzanie.. a nawet oglądanie telewizji.
W wolnych chwilach czyta Camillę Lackberg.
Ale tych wolnych chwil mało... póki co...

Poza tym szykuje się jej powrót do korzeni..
Bo praca w firmie na Z. niestety musi się skończyć.
Mimo, że się podoba i że pani M. została doceniona.
Ale jak można pracować znając grafik z tygodniowym wyprzedzeniem (który notabene zmienia się czasem ze dwa razy.. z dnia na dzień...)?
Przy dwójce dzieci i braku babci się nie da.
Opiekunka? Zarobiłaby więcej niż jej pracodawczyni :)

Dlatego trzeba pójść inną drogą..
I niech się wszystko poukłada...
Wszędzie...

Ładny kawałek :)

2011-08-13T22:29:00.000+02:00

Ta piosenka chodzi za mną od kilku lat a teraz powróciła :)
Częstujcie się!

Powrót...

2011-08-11T14:15:00.001+02:00

Dziś rano pani M. wybrała się po chleb, ciasteczka i serki topione.
Szła sobie spokojnie w ten dziwnie... jesienny poranek i wdychała... jesienny zapach (czy to nie absurd w środku lata).
Uderzyła ja woń palonych liści (?!) i nagle przypomniała sobie, jak tą samą drogą szła jakieś 25 lat temu...
Wtedy to było ogromne pole rzepaku z wydeptaną ścieżką. Ścieżka prowadziła do jej babci, a gdyby poszło się nią nieco dalej, dotarłoby się do małej blaszanej budowli, udającej Kościół.
Dziś w miejscu rzepaku jest szkoła, basen, boisko i bloki mieszkalne. Ścieżkę zastąpiono nowoczesnym chodnikiem. A Kościół jest ogromnym gmachem z czerwonej cegły.
Pani M. dzielnie podążała do piekarni i znowu zatęskniła za dziewczynką z warkoczami...

(Jakby się ktoś gubił w tych wiecznie zmieniających się miastach pobytu, to tym razem pani M. jest w mieście na J., ze Stworkami /jupppiiii/. Spędza kilka wolnych dni ze swoimi rodzicami, którzy do tej pory dzielnie zajmowali się wnukami :) )

Inna zupa :)

2011-08-07T15:55:00.000+02:00

Pani M. wzięła się wczoraj za pichcenie zupy, której nigdy wcześniej nie robiła.
Szukała, czytała ale i tak wyszło zupełnie inaczej niż w przepisach.
Ale....
BARDZO SMACZNIE :)

Zupa serowa według pani M.

Potrzebujesz:
ok litra bulionu (robionego samodzielnie lub z kostki)
200 g serka topionego np. śmietankowego
szklankę śmietany 18%
ok 25 dkg sera cheddar
boczek (może być pakowany próżniowo, ok 100g)
dużą cebulę
łyżkę oleju

Do pieczywka czosnkowego
bułkę "paluch"
3 łyżki masła
3 ząbki czosnku

Do rozgrzanego bulionu wrzucasz serki topione (ja je wcześniej wymieszałam z połową szklanki bulionu i zmiksowałam blenderem, żeby nie było grudek)
Cheddar ścierasz na grubych oczkach i zalewasz śmietaną, by troszkę zmiękł.
Boczek i cebulkę kroisz w kostkę i smażysz bez tłuszczu, a następnie wrzucasz do gotującego się bulionu.
Po ok 15 minutach do zupy dorzucasz rozmoczony ser żółty.
Gotujesz jeszcze ok 10 minut, mieszając.

Paluch kroisz na małe kółeczka.
Masło rozgniatasz widelcem z ząbkami czosnku (oczywiście wyciśniętymi) i smarujesz kółeczka, po czym wkładasz je do piekarnika na ok 8 minut.
Po tym czasie wrzucasz je do talerza z zupą :)

Smacznego!

Czas płynie...

2011-08-06T08:26:00.000+02:00

Dawno, dawno temu w jednym ze szpitali urodziła się maleńka dziewczynka.
Ważyła zaledwie 2900 g.
Podobno była śliczna.
Wszystkie pielęgniarki urządzały pielgrzymki, by ją zobaczyć.
Miała maleńkie czarne włoski i śliczny kolor skóry.
Wyglądała jak Cyganeczka.
Jej mama nie była zbyt zadowolona z tych zachwytów nad łóżeczkiem nowo narodzonej córeczki.
Poza tym myślała, że to przesada, że każdy niemowlak jest śliczny.
(Dziś, patrząc na zdjęcia, stwierdza, że nie miała racji.
To dziecko było rzeczywiście wyjątkowo urocze.)
Bardzo szybko z noworodka wyrosła na dużą i dość pyzatą dziewczynkę, która w zerówce pożerała... kredę. Uwielbiała ten smak do momentu, gdy w szkole zastąpiono kwadratowe kawałki owalnymi.

Dziewczynka była w pewnym sensie nietypowa. Z jednej strony bardzo potrzebowała ludzi, z drugiej zaś, długo nie miała zbyt wielu przyjaciół. Może dlatego, że większą część wakacji wolała przesiadywać w bibliotece. A ferie często spędzała rozwiązując zadania matematyczne. Wszystko to było dla niej przyjemnością.
Z czasem poznała mnóstwo cudownych ludzi, z częścią z nich się zaprzyjaźniła. I chociaż niektóre przyjaźnie nie przetrwały próby czasu i odległości, zawsze pozostaną w jej sercu.
Była szczęściarą, bo dość szybko spotkała również swoją miłość. Taką prawdziwą, mimo, że czasem wystawianą na próby.

W tej właśnie chwili patrzy w lustro i szuka śladów czasu na swojej twarzy. Ale gdy człowiek ogląda własne odbicie każdego dnia, nie jest w stanie ich zauważyć. Dopiero porównując zdjęcia sprzed kilku lat widzi jak bardzo się zmienił. I zaczyna tęsknić za tym uroczym dzieckiem, którym był kiedyś...
A od czasu, gdy na świecie pojawiła się maleńka dziewczynka minęło przecież dokładnie... hmmmm .. minęło wiele lat :)
Wszystkiego najlepszego pani M.!!!

O czytaniu, znikających batonikach i własnej restauracji

2011-08-04T09:07:00.001+02:00

Pani M. spędza czas na błogim NICNIEROBIENIU. Chociaż to prawie niemożliwe, leży sobie w łóżku z książką i laptopem na kolanach. Zjadła śniadanie, zagryzła batonikiem (a propos.. gdzieś jej zniknęła druga "pałeczka" wafelka WW.. dałaby głowę, że jej nie zjadła... a może?).
Stworki nadal na wakacjach, pan M. już dawno w pracy.
Zza okna dobiegają odgłosy budzącego się osiedla i zapach ciepłego dnia.
Kilka dni temu, w ramach imienin pani M. dostała książkę o fenomenie Gesslerów.
Połknęła ją właściwie w dwóch ratach. Wczoraj wieczorem część pierwsza, dzisiaj kontynuacja.
Czytało się łatwo i przyjemnie, niczym artykuł z plotkarskich portali. Ale bardzo ciekawy artykuł.
Może pod jego wpływem tak strasznie zachciało jej się jeść.
Te opisy dań, nazwy deserów i kusząco brzmiące komentarze autorki podziałały na wyobraźnię i podrażniły kubki smakowe.
Obraz Magdy Gessler, którą znamy z mediów został tu doprawiony jej życiowymi przygodami.
A jest tego mnóstwo, czasem bardzo słodko, innym razem pikantnie.
W każdym razie bardzo interesująco i mimo wszystko z klasą.

Ale nie miała to być recenzja książki.
Raczej przemyślenia.
Pani M. od dawna marzy o własnej restauracji ( a raczej mini restauracyjce).
Czytając historie rodziny Gesslerów zdała sobie sprawę, że mało wie na temat gotowania (połowa przepisów sprawiłaby jej trudności). Ale jedno musi przyznać.. uwielbia to robić. Nie ważne, że popełnia zapewne karygodne błędy, że używa wciąż tych samych przypraw i coraz mniej eksperymentuje. Najważniejsze, że ma to w sercu. Miłość do dawania innym ludziom swoich własnych dań.
I ta cecha łączy ją z tak odległymi mistrzami restauratorstwa. Swoje imperium zbudowali bowiem przede wszystkim na sprawianiu przyjemności klientom. Na przenoszeniu ich w inny świat.. świat w którym rządzą zmysły...

(właściwie nie muszę nawet wspominać, ze w tym momencie po batoniku pozostał jedynie żółty papierek...)

One Lovely...

2011-08-03T17:54:00.000+02:00

Bardzo dziękuję Kasi za wytypowanie mnie do tej nagrody.
Zgodnie z jedną z zasad mam napisać 7 rzeczy o sobie...

1. Straszna maruda, pesymistka, czarnowidz. Zawsze boję się, że coś się nie uda.
2. Uwielbiam czytać (ale to już wiecie). Książka to dla mnie pyszny tort oblany czekoladą. Jeśli jest nudna po trzech stronach przestaję ją czytać.
3. Jestem przesadnie punktualna. Potrafię być 30 minut przed czasem, byle się tylko nie spóźnić. A jeśli się przydarzy opóźnienie jestem mokra ze zdenerwowania. Nie lubię, gdy ktoś się spóźnia, bo to oznacza, że nie szanuje mojego czasu.
4. Nie jestem konsekwentna, co oznacza, że nie potrafię sama np. uczyć się angielskiego czy zmusić do ćwiczeń. Muszę mieć nad sobą bat, wtedy zrobię wszystko na 100%.
5. Często uważam, że trawa jest bardziej zielona w ogródku sąsiada. Dotyczy to szczególnie (a może tylko) osiągnięć zawodowych innych osób. Nie oznacza to jednak, że nie jestem zadowolona z własnego życia, bo jestem i to bardzo :)
6. Niepoprawna gaduła. O taaaakkkk. W czasie podróży jestem lepsza niż radio... Tylko tyle, że nie śpiewam, bo niestety fałszuję..
7. Uwielbiam brytyjski akcent. Zazdroszczę każdemu, kto taki posiada. A gdybym miała sama sobie wybrać narodowość, byłaby to oczywiście brytyjska :)

Nie wiem jakie blogi nominować, żeby było 16 i się nie powtarzać. Dlatego odstąpię troszkę od reguł i nagrodę przyznaję:
przyszywanej żonie
DM
IW
Kalina
zaszybkiswiat
Myślnik i kropka
Patricia
Gwiazdeczka
Ula
Magda

Powodzenia!

Proste pytania

2011-07-31T08:14:00.001+02:00

Jak to dziwnie brzmi, gdy nie potrafisz odpowiedzieć na zwykłe pytania.

Nie dlatego, że nie chcesz, ale dlatego, że właściwie nie potrafisz...

-Skąd jesteś?

Pani M. zawsze się wtedy zastanawia. Czy z miasta na I. w którym się urodziła? Czy tym na J. w którym dorastała? (żadne z nich nie jest w jej sercu szczególnie ważne, do żadnego się nie przywiązała).

Najłatwiej jest odpowiadać, że z miasta na P. To tam mieszkali przez wiele lat, tam studiowała, tam ma przyjaciół i to miasto jest dla niej jak dom. Zawsze czuje się w nim, jak u siebie.
Dokładnie pamięta jakie dziwne było dla niej to, gdy nagle musiała się z niego wymeldować i w dokumentach napisać, że od dziś jest mieszkańcem miasta na G. Wręcz nienaturalne.

Chociaż bardzo lubi to ostatnie miejsce... No właśnie. Skoro tam jest teraz-fizycznie-jej dom, to może powinna dawać odpowiedź, że z miasta na G.?

Stworki to co innego. One po prostu mówią, że są z Ł. I mieszkają sobie na ostatnim piętrze żółtego bloku. Mają wielki plac zabaw, mnóstwo kolegów i koleżanek. I bardzo za nimi tęsknią.

Ich mama też tęskni. Tym razem już nie za dzieciństwem, miastem na P. czy dziewczynką z kokardami na włosach. Pani M. tęskni za dwiema najcudowniejszymi buźkami na świecie. I zobaczy je już jutro...

Oj tam, oj tam..czyli byle coś było napisane :)

2011-07-30T08:55:00.000+02:00

Półmetek wakacji...
Pani M. jakoś tak ostatnio nie ma czasu ani ochoty na internetowe wędrówki.
Może trochę dziś poczytała, popatrzyła, ale generalnie woli książki..
I oczywiście wpadła po uszy w sagę Camilli Lackberg..
A tak się przed nią broniła.
Część pierwsza niemal rok przebywała sobie na jednej z odległych półek.

A wszystko przez to, że Stworki są na wakacjach u babci.
Po raz pierwszy tak długo, ale nie ma wyjścia.
Pani M. pracuje, pan M. również, a przedszkole nieczynne...

No to tyle.
Zadzieram kiecę i lecę w takim razie.

Rasizm

2011-07-03T07:17:00.000+02:00

Zapewne każdy zna i rozumie słowo rasizm.
Wszyscy również zdajemy sobie sprawę, że to nie jest pozytywne określenie.
Najczęściej używamy tego terminu w nawiązaniu do różnic wynikających z koloru skóry lub pochodzenia.
Pani M. nigdy nie czuła się rasistką.
Uwielbia poznawać ludzi, niezależnie od koloru skóry czy miejsca z którego pochodzą.
Oburza się słysząc, że ktoś nie powinien być w telewizji, bo jest "czarnuchem". Albo po prostu nie jest Polakiem, więc nie ma prawa brać udziału w żadnych konkursach...
Smutne...i przykre.
Wystarczy obrócić sytuację. Wyobraźmy sobie, że świat stanął do góry nogami. Nagle Ameryka jest najbiedniejszym kontynentem, a Afryka najbogatszym. Czarnoskórzy stanowią większą część ludności świata. Czy wtedy chcielibyśmy być "białasami:", dyskryminowanymi ze względu na to, że mamy inne pigmenty?

Stworki od momentu poczęcia rosły sobie w środowisku tolerancji, między innymi rasowej. Mimo to, gdy młodsza z nich miała 2 latka i po raz pierwszy wybrała się do Londynu, zaskoczył swoich rodziców.
Nagle, gdy tylko pojawił się ktoś o ciemniejszej skórze, Stworkinia sztywniała, a czasem nawet wytykała jęzor... Matka dziękowała w duchu Bogu, że nikt nie rozumie, co ona mówi...
W każdym razie muzułmanki to były czerwone kapturki (nie wiem dlaczego.. chustki na głowach były różnokolorowe..najczęściej czarne), a wszystkie nie białe dzieci po prostu uznawała za brzydkie.
Państwo M. tłumaczyli, przekonywali, ale niestety z marnym skutkiem...
Dwa miesiące później Stworkinia poszła do przedszkola i w jej grupie znalazła się Murzynka. Wyobrażacie sobie, co działo się w szatni? Mała rasistka sztywniała na sam widok koleżanki... Na szczęście obyło się bez dziwnych tekstów. A poza tym N. powoli zaczynała rozumieć, że każdy jest inny, co nie znaczy, że gorszy. Z miesiąca na miesiąc coraz ładniej witała dziewczynkę.
Gdy przeprowadzili się do miasta na Ł., nie zdawali sobie sprawy, że zamieszkali na "kolorowym" osiedlu. Mieszkańcy to nie tylko Polacy, ale również sporo Hindusów, czy kilku Turków. A w przedszkolu dodatkowo dwoje czarnych dzieci. Stworkinia chcąc nie chcąc została wrzucona w tak zróżnicowane środowisko, ze stało się to dla niej normalne... I teraz jej najlepsze koleżanki to.. pół-Turczynka i maleńka Hinduska :)

Makaron w sałatce :)

2011-06-28T09:51:00.001+02:00

Pani M. jakoś tak nie ma czasu by pisać..
A jeśli ma to robi tyle różnych rzeczy...
Dlatego wena uśpiona i jedyne, co można wstawić, by pusto nie było to..
przepis :)

SAŁATKA MAKARONOWA PO TURECKU by Asia

makaron wstążka
groszek konserwowy
marchewka duża, starta na grubych oczkach
czosnek (2 ząbki lub ile kto lubi :) )
jogurt naturalny

Makron gotujemy (NIE ROZGOTOWAĆ!!), dodajemy marchewkę i groszek.
Rozgniatamy czosnek, mieszamy go z jogurtem. Solimy sos i zalewamy nim składniki..

A teraz widelec w rękę i smacznego!!!

I coś dla zmysłów innego typu :)

NAKAZY, ZAKAZY...

2011-06-21T09:38:00.000+02:00

Pokora, pokora, pokora...
Pani M. powtarza to sobie cały dzień, a najbardziej intensywnie, gdy jest w pracy...
Nagle stała się panią od wszystkiego.
Stanęła po drugiej stronie.
Zawsze ona była obsługiwana. to jej próbowano dogodzić.
Teraz role się odwróciły.
I... nawet jej to odpowiada.
Lubi to, co robi, chociaż czasem chciałaby fuknąć na pewne osoby, a wie, że nie może.
Musi być jak bohater "Pachnidła" (wiem, wiem.. to nie jest dobry przykład do naśladowania), stać się kleszczem, który sobie wisi i czeka na swój moment.
Ma w głowie cały zapas przykazań, z których najważniejsze to:
NIE WCHODŹ W ŻADNE UKŁADY
NIE WYRAŻAJ GŁOŚNO SWOICH OPINII O INNYCH, NAWET GDY DOPROWADZAJĄ CIĘ DO SZAŁU
BĄDŹ MIŁA, ZAWSZE!!!
itd itd..

Na szczęście wciąż jest też mamą i ta sfera pozwala jej na znalezienie równowagi i siły...

Piosenka, która często leci w pracy i jest bardzo.. hmm.. ładna po prostu:

Wieści z frontu...

2011-06-14T21:03:00.000+02:00

Praca uszlachetnia...

To fakt...

W czasie tych kilku godzin, pani M. zaczęła otwierać oczy.

Dlaczego? Nie wie.

W każdym razie rozpoczęła naukę doceniania własnego życia :)

I... dobrze jej z tym.

W firmie na Z. nie jest łatwo, ale co tu się dziwić? Swoją pańszczyznę odrobić trzeba.. szczególnie po tylu latach w domu...

A tak z innej beczki..

Zna ktoś sprawdzone przepisy na danie dla wegetarianki nie jedzącej również jaj itd...

Nowa rola

2011-06-13T10:59:00.001+02:00

Na głowie ręcznik. Trzeba go zdjąć i migiem wysuszyć włosy, bo potem będą jakieś takie.. noooo... zmechacone... czy coś w tym stylu...
Zapach Johna Friedy to ostatnio ulubiony zapach szamponu Pani M.
Dziwnie relaksuje.. Daje takie uczucie, jakie ma się po wyjściu od fryzjera.. (oj.. zapachniało reklamą.. a tak nie miało być przecież).
Na balkonie rusza się sukienka teściowej, która przyjechała pomóc w opiece nad dziećmi (nie sukienka oczywiście...).
Miło z jej strony.. choć znacznie wygodniej byłoby mieć taką "dochodzącą" pomoc, bo 24h/dobę w towarzystwie osób trzecich bywa męczące. Dla obu stron.
Ale i tak jest dobrze.

Za kilka godzin pani M. wejdzie w nową rolę. Rolę, której już dawno nie odgrywała.
Ale to dobry moment, nawet może ostatnia szansa, by się w nią wcielić.
Za 6 godzin autorka domubeznamiaru będzie już nie tylko "the lady of the house" i Matką Polką, ale też pracownikiem....

Adwokatowo :)

2011-06-12T13:36:00.000+02:00

Pani M. obiecała przepis...

Ale najpierw o własnych przemyśleniach...

Nie do końca pasuje jej tu spód, który jest biszkoptem.

Gdyby mogła wprowadzić jakąś wariację na ten temat, zrobiłaby przekładaniec z mini biszkoptów i masy adwokatowej. Ale to już pozostawia inwencji twórczej osób, które skuszą się na..

ADWOKATOWE SZALEŃSTWO....

Pieczemy biszkopt

Masa:

0,5 l kremówki

2 śnieżki na mleko

1 stopiona biała czekolada (mogą być dwie)

1/4 l adwokata

orzechy-10 dkg/ lub rodzynki i płatki migdałowe

wiórki kokosowe/ lub starta mleczna czekolada

Kremówkę ubijamy, następnie dodajemy śnieżkę, stopiona czekoladę i powolutku dodajemy adwokat. Miksujemy. Na koniec dodajemy pokrojone orzechy lub rodzynki i płatki migdałowe.

Biszkopt kroimy na dwie części,

Masę adwokatową dzielimy na dwie części i do jednej z nich wkruszamy pozostały biszkopt.

Na blaszce układamy kolejno:

1. biszkopt

2. masa z biszkoptem

3. pozostała masa adwokatowa

4. wiórki kokosowe lub starta czekolada..

Mniam........................

Wracam do kuchni, gdzie na ostatnim piętrze leży nadal połowa ciasta...

Goście :)

2011-06-09T11:16:00.000+02:00

Kap, kap, kap..
A jeszcze wczoraj ogromne słonko i za mało cienia..
Stworki skwaszą się strasznie, gdy zobaczą, że nie da się wyjść na dwór na zbyt długo...
Ale czeka nas wizyta gości, więc dziś zakupowo-jedzeniowy szał.
Pani M. wypróbuje nowy przepis na ciasto, jeśli się uda, podzieli się z czytelnikami oczywiście :)
I postara się znowu więcej pisać.. ale nie obiecuje...
I odwiedzać.. ale... też nie może obiecać... jeszcze...

Bla, bla, bla

2011-06-04T20:14:00.000+02:00

Ryżowo-cynamonowy deser zniknął w ustach szybciej niż batonik..
Pani M. objada się.. Bezkarnie?
Może tak...
W końcu geny ma nie takie złe...

Ale co tu pisać o jedzeniu, gdy w głowie milion myśli, ale zero pomysłów..
Jedno jest pewne.. wszystko się zmieni.
Pani M. postanowiła nie żyć już marzeniami o cofnięciu czasu, bo się nie da..
Tylko szkoda jej opuszczać Krainę Czarów i przejść do Krainy Przyziemności...
Chyba jednak nie ma wyjścia..
Trzymajcie kciuki...
...............................................
A z innej beczki...
Pani M. nabyła dziś, zupełnie przypadkiem bajki dla dzieci ze swoich czasów:)
Zupełnie za darmo :)
Między innymi "Kubusia Puchatka", "Pchłę Szachrajkę", "Karolcię i kilka innych :)

Kurczak w roli głównej :)

2011-05-28T07:27:00.001+02:00

To chyba jakiś cud..
Pani M. nie śpi a Stworki tak!!!
Ich śliczne buźki pogrążone są w stanie błogości.
N. nawet uśmiecha się czasem...
Pewnie to kwestia tylko kilku minut, więc trzeba się spieszyć z pisaniem.
Na szczęście nic wielkiego w głowie nie siedzi.
No może jakiś przepis jedynie :)

Polecam na obiadek!

ZWARIOWANA PIERŚ Z KURCZAKA

-duża pierś (lub więcej,w zależności od osób)
-ser feta,
-papryka konserwowa,
-duża cebula,
-ulubione przyprawy/ lub sól i pieprz,
-olej,
-wykałaczki...

Mięsko filetujemy, a otrzymane płatki rozbijamy tłuczkiem, a następnie taplamy w przyprawach i dodajemy odrobinę oleju.
Odstawiamy pod przykryciem na min pół godziny.
Cebulę i paprykę konserwową kroimy w kostkę.
Ser feta (najlepiej Mlekovita, bo jest miękki) wrzucamy do miseczki i rozgniatamy/mieszamy razem z pokrojonymi warzywami.
Na każdy "kotlet" kładziemy trochę farszu i zamykamy go dokładnie wykałaczkami.
Smażymy (bądź grillujemy).

Można dodać sos czosnkowy (jogurt naturalny, łyżka majonezu, sok z cytryny, cukier i sporo czosnku)

SMACZNEGO!!!

Dziękuję i przepraszam...

2011-05-24T09:17:00.001+02:00

Najpierw Pani M. dziękuje..
Wszystkim i każdemu z osobna...
Chociaż pogubiła się na własne życzenie i dlatego, że nie potrafi/nie chce podejmować ważnych decyzji.
Powód? Boi się konsekwencji.
Nie zwróciła jednak uwagi na to, że one i tak będą. Może nawet gorsze, niż gdyby kiedyś wybrała niepoprawną opcję.
Bo to z tego strachu przed błędem, zamknęła się. Otoczyła czterema ścianami i tylko podążała drogą narzuconą przez los.
Zapomniała, że do życia potrzebuje powietrza, a dla niej powietrze to ludzie.
Nie wie co będzie, ale teraz musi być silna i musi zacząć działać.
I dla siebie i dla osób, które kocha.

Na koniec pani M. przeprasza...
Za smęcenie, marudzenie, czarnowidztwo i... błędy...
Niestety za bardzo wzięła sobie do serca stwierdzenie, ze błądzić jest rzeczą ludzką...

Zagubiona

2011-05-23T09:13:00.001+02:00

Pani M. się pogubiła..
Bardzo...
Zeszła z jakiejś drogi...
Nie potrafi znaleźć innej...
Szuka sensu i jakoś jej nie wychodzi...
Ale trzeba... Stworki chcą mamy pogodzonej ze sobą, szczęśliwej, dobrej...
Teraz jest nie sobą...
Albo przez całe życie była kimś innym...

Inny świat

2011-05-18T08:11:00.000+02:00

Co jest po śmierci?
Patricia zadała pani M. to pytanie właśnie w czasie, gdy ta druga zaczęła się nad nim zastanawiać..
Pewnie wiele osób o tym myśli. Gdzie pójdę? Co się ze mną stanie?
Jeśli wierzysz w Boga, wierzysz w niebo i piekło, w sąd ostateczny, czyściec..
Ale co to jest niebo?
Może obrazek jak z filmu? Biel i jasny błękit... anioły rozkoszujące się dźwiękami z harfy i usmiechnięty Bóg, rozdający wszystkim niebiańskie słodycze..
A piekło to gary pełne gorącej smoły, ogień, krzyki rozpaczy i jeden wielki syf...

I jak wygląda tam życie? Czy tak jak na ziemi? Czy zostaje nam coś z człowieka? Jak zachowuje się dusza i jak ją widzimy?

Pani M. zaczęła zastanawiać się jak zapatruje się na to religia. I... zaczęła się bać....
A wszystko przez rozmowę z mamą, która opowiedziała jej o opisach czyśćca, które przedstawiła św. Faustyna. Oczywiście pani M. szybciutko przeszperała neta, bo skoro czyściec jest miejscem strasznym,to piekło pewnie przeraża samym opisem....
I znalazła oczywiście...

Wizja piekła św. Faustyny
Dziś byłam w przepaściach piekła, wprowadzona przez Anioła. Jest to miejsce wielkiej kaźni, jakiż jest obszar jego strasznie wielki. Rodzaje mąk, które widziałam:

pierwszą męką, która stanowi piekło, jest utrata Boga;
drugie - ustawiczny wyrzut sumienia;
trzecie - nigdy się już ten los nie zmieni;
czwarta męka - jest ogień, który będzie przenikał duszę, ale nie zniszczy jej, jest to straszna męka, jest to ogień czysto duchowy, zapalony gniewem Bożym;
piąta męka - jest ustawiczna ciemność, straszny zapach duszący, a chociaż jest ciemność, widzą się wzajemnie szatani i potępione dusze, i widzą wszystko zło innych i swoje;
szósta męka jest ustawiczne towarzystwo szatana;
siódma męka - jest straszna rozpacz, nienawiść Boga, złorzeczenia, przekleństwa, bluźnierstwa.

Są to męki, które wszyscy potępieni cierpią razem, ale to jest nie koniec mąk, są męki dla dusz poszczególne, które są męki zmysłów, każda dusza czym grzeszyła, tym jest dręczona w straszny i nie do opisania sposób. Są straszne lochy, otchłanie kaźni, gdzie jedna męka odróżnia się od drugiej; umarłabym na ten widok tych strasznych mąk, gdyby mnie nie utrzymywała wszechmoc Boża. Niech grzesznik wie, jakim zmysłem grzeszy, takim dręczony będzie przez wieczność całą; piszę o tym z rozkazu Bożego, aby żadna dusza nie wymawiała się, że nie ma piekła, albo tym, że nikt tam nie był i nie wie jako tam jest.

Po skończonej lekturze pani M. poczuła jeszcze większy strach.. paraliżujący wręcz..
Zawsze myślała, że jest tak, jak opowiadał im ksiądz.. Pan Bóg przebacza grzechy i jeżeli potrafimy wyspowiadać się prawdziwie za nie żałując, są nam odpuszczone.. Okazuje się, że nie do końca.. (wg religii katolickiej). Pan Bóg odpuszcza, ale nie zapomina.... I kara będzie.. po śmierci...

Może lepiej zawsze być dzieckiem, patrzeć na wszystko z naiwnością i wiarą.
Bycie człowiekiem świadomym staje się bowiem w takich momentach nie do zniesienia...

Oderwanie...

2011-05-17T09:19:00.000+02:00

Dobra.. wena wraca, ale jest jeszcze na pokładzie samolotu.
W każdym razie wysyła już nikłe oznaki życia...
Pani M. siedzi sobie w pokoju z lustrem, kończy śniadanie.
Chciałaby napisać coś pozytywnego, bo przecież nie można być wiecznym smutasem.
Dlatego tylko o dobrych rzeczach będzie...

Londyn jest miastem, które zawsze dawało i daje jej energię.
Tam czas biegnie jak szalony. Nagle robi się czwartek i czas odjeżdżać...
A chciałoby się zostać... Nawet na zawsze...
Może dlatego, że wraca się do żółtego bloku w mieście na Ł...

W każdym razie pani M. i jej siostra nareszcie mogły spędzić mnóstwo czasu razem.
Codziennie dużo spacerowały, rozmawiały i zajadały się pysznymi potrawami.
Było mnóstwo śmiechu i trochę spotkań z różnymi ludźmi.
Pani M. na chwilkę zapomniała ile ma lat, że jest mamą, że wraca do swojego świata.
Pozwoliła sobie na odpoczynek psychiczny, na skupienie się tylko na sobie.
Po raz pierwszy grała w cymbergaja, przegrywała w bilarda a nawet wygrała różowe uszy królika (których notabene zapomniała zabrać).

Dokładnie tydzień temu pani M. błąkała się po centrum Londynu wdychając zapach miasta, delektując się widokami, słońcem i miękkością trawy... Ech.. gdyby można było cofnąć czas...

I na deser.. pani M. przegrywa w bilarda.....

Zagubione, zapomniane...

2011-05-16T10:39:00.000+02:00

Od czego by tu zacząć...
Od początku? Po prostu?
Dobrze więc...
Pani M. wróciła już w czwartek, ale niestety zapomniała zabrać ze sobą kilku rzeczy..
I tak.. w Londynie zostały jej legginsy, skarpetki, szczoteczka do zębów i (o zgrozo!) wena...
Na śmierć zapomniała, by porządnie wszystko posprawdzać i masz babo placek...

I niby jest o czym pisać, bo poznała masę ciekawych ludzi (np. na lotnisku), odetchnęła, znowu się zakochała w angielskim świecie, ale ta wena.. Została przy komputerze siostry. Na pewno. Tam ją ostatnio zostawiła..
Ech ta pani M!

Przyspieszony prezent

2011-05-09T14:51:00.001+02:00

Gdyby ktokolwiek powiedzial to pani M. dwa miesiace temu... nie uwierzylaby..Ale teraz patrzy, slucha, czuje i wie, ze to nie sen...
Wystarczy przyjrzec sie pisanej dzis notatce (nie ma polskich znakow graficznych-PRZEPRASZAM), by nie trzeba bylo szczypac sie w reke.
A dzis rano, tuz po szybkim prysznicu i kuchennych rewolucjach, pani M. delektowala sie piekna pogoda, cudnymi widokami i wyjatkowa zabudowa...
Wszystko to w miejscu, ktore dawno temu skradlo jej serce.. w miescie na L., zwanym po prostu Londynem :)

Dzieki Sister za taki prezent!!!!

Kiedy rodzi się pamięć?

2011-05-06T07:54:00.001+02:00

Kiedy po roku od ostatniej wizyty w mieście na G., państwo M. stanęli przed drzwiami swojego mieszkania, nie podejrzewali, że przeżyją małe zaskoczenie. Dostarczył im go starszy Stworek. Mimo, że jest już prawie sześciolatkiem, okazało się, że 12 miesięcy przerwy wymazało mu z pamięci cały (trzyletni) pobyt we własnym domu.
Nie pamiętał nawet, gdzie jest łazienka.

Tymczasem młodszy Stwór potrafi przypomnieć sobie sytuacje z okresu, gdy miał roczek..
Jak to jest w takim razie?
Kiedy zaczynamy pamiętać?

Pani M. pamięta siebie, gdy miała może 5 lat i z babcią E. jeździła do miasta na B.
Pamięta, że wujek dawał jej jakieś dobre gumy i że pachniało suszonymi grzybami.

Widzi mamę, która karmiła jej młodszą siostrę serkiem waniliowym z krową.

Ale najwyraźniej wizualizuje sobie ostatnie spotkanie ze zdrową (przynajmniej z wyglądu) babcią E. (która notabene jest oryginałem, który posłużył panu Bogu do stworzenia większości szczegółów twarzy pani M)...
Nie wie dlaczego, ale gdy miały się pożegnać, mała panna-jeszcze-O. rzuciła się pod drzwi, zabrała klucze i ze szlochem błagała babcię, by nie wychodziła.
Babcia z uśmiechem zapytała dlaczego...
-Bo już więcej nie wrócisz...

Oczywiście odpowiedź ta została delikatnie zignorowana.
Mama zabrała wrzeszczącą dziewczynkę, pocałowała, wytłumaczyła, że babcia musi wrócić do domku...a dzień później panna O. z czerwonym misiem z plastiku modliła się, by babcia wróciła ze szpitala...
Niestety kolejne wspomnienie przenosi się do małej, ciasnej.. kostnicy..
Panna O. wkłada pod poduszkę ulubione papierosy swojej babci..
I płacze.. długo i mocno.. Tak mocno, że od tego momentu nie potrafiła zapłakać już na żadnym pogrzebie...

Potem wspomnienia przenoszą się na lekcję matematyki, gdy siedząca w ostatnim rzędzie dziewczynka, jako jedyna podnosi rękę, by odpowiedzieć na pytanie...

Tak wyglądają pierwsze wspomnienia pani M.
Ciekawe dlaczego akurat te...
Jak jest u Was?

Niecenzuralnie

2011-05-04T18:41:00.000+02:00

Pani M. odwiedza swoje rodzinne miasto dość regularnie i zawsze wtedy może liczyć na wielkie zainteresowanie swoją osobą. Każdy chciałby wiedzieć gdzie mieszka, co robi, czy ma wciąż tego samego męża. Pytaniem odwiecznym jest oczywiście:- Czy pracujesz?
Początkowo strasznie jej było.. wstyd albo raczej czuła się zażenowana, że nie pracuje.

Najciekawsze są spotkania z pewnym wujkiem.
Wujek M. jest osobą bardzo lubiącą cudze potknięcia.
Z udawaną życzliwością wypytuje o tematy, które mogą sprawić rozmówcy jakieś trudności..
Tak też było ostatnim razem...

-Cześć! Przyjechałaś do mamy?
-Tak (skoro stoję z nią i jestem w jej mieście , to chyba oczywiste) u mamy zawsze najlepiej-odpowiada z teatralnym uśmiechem pani M.
-Aaaa..-delikatne uniesienie górnej wargi zwiastuje przejście do meritum- A Ty pracujesz?
-Nie wujku (po co pytasz skoro wiesz doskonale, że nie). Nie muszę, to nie pracuję.. (to oczywiście wersja zdarzeń dla złośliwych)
-No popatrzcie państwo, popatrzcie. I po co te kobiety się kształcą. Ty to prawie najwyżej przecież (że jak?? Nic mi o tym nie wiadomo, mam tylko mgr przed nazwiskiem) a i tak musisz w domu siedzieć.
-Ale dzięki temu, że się uczyłam, mogę być mądrzejszą mamą dla dzieci.
-Ha, ha- z pobłażliwym uśmieszkiem zarechotał wujek i wykrztusił- No to by się jeszcze jeden synek czy córeczka mógł pojawić..

Tu pani M. nie wytrzymała.. Uśmiech spełzł z jej twarzy i gdy wujek oddalił się o kilka kroków, cytując innego członka swojej rodziny, szepnęła do mamy: A niech mu gębę wykręci za takie życzenia....
I obie wybuchnęły śmiechem...

Śmietankowo :)

2011-05-03T21:02:00.002+02:00

Wczoraj było troszkę zbyt ponuro..
Trzeba sobie poprawić nastrój..
A co jest na to najlepszym sposobem?
Dobra muzyka i smaczne jedzonko...

Proszę bardzo...

Kokosowa rozkosz w śmietanowej pierzynce...

Potrzebujesz:
0,5 l śmietanki słodkiej 18%
2 śnieżki na mleko
biała czekolada
2 paczki wiórków kokosowych

paczka biszkoptów

Na tortownicy ułożyć biszkopty.
Białą czekoladę rozpuścić w 4 łyżkach śmietany.
Resztę śmietany ubić ze śnieżkami, dodać wiórki i wystudzoną, roztopioną czekoladę.
Masę wylać na biszkopty.
Można udekorować starta białą czekoladą.....

Mniam..
(oczywiście MUSICIE włożyć ciacho do lodówki)

Deser...

2011-05-02T19:59:00.000+02:00

Pani M. spędziła wczorajszy dzień i dzisiejsze popołudnie ze swoją babcią G.
Jak wiadomo bardzo ją kocha i nie wyobraża sobie życia bez niej...
To ona zawsze z ogromnym przekonaniem pokazywała, że kobiety są silne.
Mimo, że wiele jej poglądów nie do końca pokrywa się z tym, co ma w głowie jej wnuczka, babcia zawsze była jej bardzo bliska.
Pani M. podziwiała ją za to, że poświęciła całe życie dla rodziny. Najpierw wychowywała swoje dzieci, potem wnuki... Ciągle miała w domu stosy pieluch, hałas małych głosików i porozrzucane wszędzie zabawki.
Nawet, gdy większość jej podopiecznych wyrosła, to i tak niemal codziennie wpadali do niej na obiad.

I nigdy nie dostali zupy z paczki czy innych pomysłów na... Był kotlet schabowy z wielkim stosem surówki i zupa z obowiązkowym rogalem (bo przecież zupa to sama woda ;) ). A babcia pełna energii marudziła, gdy ktoś nie sprostał jej przedwojennym porcjom...
Pani M. codziennie po szkole wpadała do mieszkania na parterze, by opowiedzieć o swoich sukcesach i poczuć zapach aromatycznych sosów i wybornych chruścików, roznoszący się po całym domu.

Gdy pani M. sama wpadła w kierat domowych obowiązków, zaczęła się zastanawiać, jak babcia dała radę. Jak udało się jej nie zwariować? Nie użalać nad sobą?
Przecież żyła w czasach, gdy nie było gotowych zupek w słoiczkach, pampersów a nawet zwykłych śpioszków.. Nie ma co wspominać nawet o pralce i innych takich gadżetach...
Dodatkowo miała czwórkę, a nie dwójkę dzieci.. Potem dwa razy tyle wnucząt...
I nigdy nie odmówiła pomocy, każdego przyjęła, każdego nakarmiła...
Pani M. chyba nie dałaby rady. Pewnie jest zbyt dużą egoistką....
Ale cztery ściany i rutyna po prostu ją dobijają...

Dzisiaj, spoglądając na swoja babcię, pani M. nie myślała jednak tylko o tym, co tamta poświęciła.
Patrzyła na starość...
I nie po raz pierwszy spostrzegła jak bardzo się jej boi.
(Szczególnie teraz, gdy od pewnego czasu czuje się już ZA stara. Nie wie na co, ale jest już ZA)
Bała się jej, patrząc na babcię, która straciła swój ogień.
Z pobladłymi oczami, smutną twarzą i jakąś taką kapitulacją...
Bała się, że tak mało zrobiła, a tak szybko minęło jej ostatnie dziesięć lat...
Że ona także stoi w miejscu, nie szukając siebie, nie robiąc nic, by coś zmienić...

I tak na koniec, żeby już nie przedłużać, pani M całkowicie zgadza się ze stwierdzeniem Stephena Kinga w "Bezsenności"...

Starość to obrzydliwy deser podany po doskonałym posiłku.

Królowa

2011-04-30T09:10:00.000+02:00

Pani M. nie chciałaby być królową.
Nawet u boku Wiliama (lub co znacznie ciekawsze :)- Harrego).
Mimo, że z zapartym tchem oglądała wczorajszą uroczystość...
Zachwycała się sukienką, skromnością (już) księżnej Kate i jakąś taką normalnością całej uroczystości...
Wydawałoby się, że to młode małżeństwo, jakich wiele.
Zakochane w sobie i próbujące delikatnie nagiąć przestarzałe czasem tradycje...

Prawda jest jednak taka, że nigdy nie będą mogli być do końca sobą.
Może tylko w zaciszu domowym.
Od teraz zacznie się wyczekiwanie na potomka, spekulowanie kiedy, gdzie, jak...
A Kate stała się własnością nie tylko Brytyjczyków, ale i świata.
Będą wymagali od niej ciągłego pojawiania się, zachowywania, uśmiechania...

A może ona wcale tego nie chce?
Może czasem wolałaby wyjść w skarpetkach i koszuli do ogrodu w swoim domu...
Posiedzieć w parku tak, by nikt nie zwracał na nią uwagi...
Pójść do kina i jeść popcorn w sali wypełnionej po brzegi...
Niestety to już za nią...

Przed nią sporo państwowych obowiązków...
Na szczęście nie tylko!
Ma przy sobie ukochanego człowieka, poślubionego z całą świadomością jego sytuacji.
Człowieka, który patrzy w nią z uśmiechem w oczach...
Dlatego trzeba im życzyć, by ta miłość z roku na rok stawała się mocniejsza i pomogła im kreować nowy wizerunek angielskiej monarchii :0

P.

2011-04-28T19:37:00.000+02:00

Pani M. oddycha..

Ma uśmiech na twarzy...

Przez balkon wpływa chłodne już powietrze..

I ten specyficzny zapach...

Charakterystyczny tylko dla miasta na P.

Jak to możliwe, że tak na nią działa?

Chociaż na chwilkę może tu znowu być, nacieszyć się, naładować baterie pozytywną energią.

Może kiedyś uda się zostać na stałe, wrócić...

W każdym razie jest cudnie :)

A Pan M. ma nowe oczy :)

Ponad normę...

2011-04-26T08:36:00.000+02:00

Święta, święta i... pół kilograma na plusie...
I żeby tylko to!
Rozbudzony smakołykami apetyt pozostał.
Nie wystarczy już kanapka na śniadanie... Musi być też sałatka, a teraz jakieś ciacho...
Pani M. objada się, aż miło... szkoda tylko, że spodnie zaczynają ją cisnąć, a guzik niebezpiecznie napina się na brzuchu :)
Nie ma to jak święta :)

A teraz znowu cisza... dzisiaj wyjątkowo przyjemna, bo zapełni się muzyką i (to może mniej miłe) wyciem odkurzacza.
Bo po świętach nie tylko kilogramy są ponadprogramowe, bałagan też.

Samotność w święta...

2011-04-24T12:50:00.001+02:00

No tak... Pani M. miała spędzić święta w otoczeniu Stworków i pana M.
Mieli być sami, miało być raczej cicho.. (zbyt cicho) i spokojnie.
Oczywiście wcale się to naszej bohaterce nie podobało.
Każde święta, szczególnie w dzieciństwie, spędzała przecież w hałasie wydawanym przez kilkanaście gardeł.
Zawsze było mnóstwo ludzi.
Po to są przecież takie okazje, by pobyć razem.
Dlatego pani M. strasznie narzekała, że jak to, że ona by chciała inaczej, że po co w ogóle coś szykować...

Sąsiadka pocieszyła ją, że i oni spędzają święta sami, więc może wpadną na ciasto.
I wpadli.
Ale tuż przed nimi, do mieszkania na piątym piętrze, zapukał ktoś jeszcze...
Skąd się tam wziął?
Z przypadku. Po prostu...

Ale nagle w domu zawrzało.
Sześcioro dzieci rozpełzło się po wszystkich kątach, a trzy pary rodziców usadowiły się wygodnie wokół szklanego stolika.
Na stole, obok sernika i cukierków czekoladowych, wyrosły dwie butelki wina i kieliszki (pani M. swoje wybiła, więc sąsiad podał przez balkon)
A potem przez kilka godzin dzieci bawiły się jak szalone, a dorośli nie mogli przestać gadać :0

Nie ma to jak samotne święta :)

Prozaicznie....

2011-04-22T08:38:00.000+02:00

Wszystkiego dobrego na Święta!

Spokoju, ciepła, prawdziwych emocji...

Pani M.

Radość :)

2011-04-21T06:58:00.000+02:00

Wiele jest rzeczy, które sprawia, że czujemy się szczęśliwi..
Jednak dopiero nowe życie daje radość niewysłowioną...
Szczególnie kobiecie...
Pierwsze ruchy dziecka to nieopisane emocje.
Zastanawiasz się jak to możliwe, że rośnie w Tobie człowiek.
Reaguje na Twój nastrój, dźwięk, niepokój...
A potem, gdy dostajesz to małe Coś, ruchliwe zawiniątko, nie możesz uwierzyć, że jest Twoje.
Ten zapach, stworzony zapewne z premedytacją, nie pozwala Ci oprzeć się pokusie ciągłego zachwytu.

I chociaż Stworki dawno już wyrosły z pieluch, kolek, maleńkich stópek, Pani M. wciąż nie może przestać się nimi cieszyć. Może już inaczej, bardziej dojrzale ale ... nieustannie...

Feta am :)

2011-04-20T08:48:00.000+02:00

Pani M. nadal w marnym nastroju...
To zaczyna być nudne...
Wczoraj zakupiła mnóstwo świątecznych bibelotów, by się wczuć w atmosferę Wielkanocy...
Pomogło... na chwilkę...

Dlatego dziś, żeby nie smęcić, poda przepis na ser feta w marynacie.
Jeśli ktoś lubi przekąski, na pewno będzie zachwycony tą propozycją :)

Romans fety z papryką

-ser feta (najlepszy jest płaski, prostokątny z Arli-Classic)
-3 ząbki czosnku,
-rozmaryn (najlepiej "żywy", ale może być suszony)
-papryka czerwona duża,
-2 małe papryczki chili (lub inne ostre),
-2 cebule pokrojone w kostkę,
-sól, pieprz, czubata łyżeczka słodkiej papryki.

Cebulę i pokrojone papryki zasmażyć na oleju/oliwie, dodać sól, pieprz i paprykę w proszku.
Odstawić by ostygło.
Fetę pokroić w małe kostki, dodać rozmaryn i pokrojony w płatki czosnek.
Gdy papryka jest już chłodna, połączyć ją z serem.
Wszystko mieszamy, przykrywamy i do lodówki na min. 5 godzin.

Smacznego!

Uciec chcę?

2011-04-19T10:34:00.001+02:00

gdyby tak można było po prostu wyjść..
a potem wejść...
w autobus/tramwaj/samolot...
pojechać tam, gdzie było się kiedyś...
z uśmiechem w duszy...
z harmonią...
cieszyć się piaskiem, zbierać stonkę do słoika, pić oranżadę z folii...

ale nie da rady...
jest tu i teraz...
zbyt późno i za wcześnie...

Afrodyzjaki

2011-04-18T06:48:00.000+02:00

Pani M. potrafi wymienić niewielu celebrytów, którzy jej się podobają.. (z pewnością są to min. Jean Reno, Sebastian Karpiel-Bułecka i Lesław Żurek :)).

Często jednak patrząc na twarze znanych osób zastanawia się, jak to jest możliwe, że kobiety za nimi szaleją... I tak sobie myśli, że jedynym wytłumaczeniem jest po prostu SŁAWA.

To ona sprawia, że ktoś, kto zupełnie nie wpisuje się w żadne kanony piękna (Nieee, nawet w kanony zwykłej, ludzkiej przystojności nie można go podciągnąć), nagle okazuje się spełnieniem marzeń tysięcy kobiet... Popularność ma więc moc niezłego afrodyzjaku...
Przykład... Wyobraźcie sobie stojącego pod budką z piwem Karolaka, który dopiero co wrócił z pracy w jakiejś fabryce... Ubrany zupełnie przeciętnie, ale ten sam wyraz twarzy, ta sama fryzura... Czy jego przerwa między zębami nadal będzie seksowna dla tłumu zakochanych w nim fanek.. Hmmm... Wątpię bardzo...
Albo Borys Szyc dla odmiany. Jest sprzedawcą na przykład w Ikei (a co! reklama musi być!). Czy jego fascynujący strit nadal będzie tak samo intrygujący i... tajemniczy?

Wzmacniającym sławę dodatkiem są oczywiście PIENIĄDZE. Tutaj wchodzą do gry wszystkie panie, które chętnie zabłysną nowymi ustami i markowymi ciuchami, stojąc w blasku fleszy paparazzich. A potem jeszcze opowiedzą różnym kolorowym pismom, jak to spotkały miłość życia, że nie miały pojęcia jak bardzo sławny jest ich ukochany (no w sumie w dzisiejszych czasach, gdy media są tak słabo rozwinięte...) i... że nie przeszkadza im wcale, że wygląda jak ich ojciec. A poza tym to przecież najprzystojniejszy starszy pan na świecie.

Takie rzeczy mają miejsce nie tylko w świecie show-businessu. Często zdarza się przecież, że gdy ktoś jest bardzo zamożny, ma fajne gadżety i markowe ciuchy, dla wielu okazuje się super partią.. ba nawet przystojniakiem. I nawet pan grubo po 50-tce ma szansę zostać "chłopakiem" dwudziestolatki...
(Oczywiście to ogromne uproszczenie, bo zdarza się, że są normalne pary z dużą różnicą wieku.)
Na jednym z kanałów telewizyjnych jest taki program "Żona dla milionera". Pani selekcjonerka ma za zadanie znalezienie kobiet odpowiadających wymaganiom klienta (w 90% kryteria to ich wygląd), potem trzeba je przebrać w obcisłe sukienki i buty na obcasie. Ostateczne spotkanie wygląda jak pokaz psów, które wdzięczą się sztucznie, by milioner wybrał właśnie je.
Słuchając wypowiedzi tych dziewczyn, można uśmiać się do łez, ale jeszcze zabawniejsi są panowie. Najpierw opowiadają jak chcieliby znaleźć żonę,\.. mądrą, dobrą, ciepłą osobę. I wybierają ... tę, która ma najdłuższe nogi, najkrótszą sukienkę i najlepsze silikony.. Żal patrzeć....

Podsumowując... Polecam afrodyzjaki, ale... naturalne :)

Ciepły dzień...

2011-04-16T07:57:00.002+02:00

Ogromne pomieszczenia wypełnione są półkami, które uginają się pod ciężarem książek.
W strzelistych oknach królują witraże.
Wszędzie czuć zapach druku, papieru i... kurzu..
Między kolejnymi rzędami ksiąg znajdują się stare stoły, a przy nich czytelnicy.
Tak, to biblioteka z prawdziwego zdarzenia.

Pani M. weszła tutaj, by odbyć rozmowę kwalifikacyjną.
Nie wie za bardzo co miałaby robić, ale już by chciała.
Została uwiedziona, gdy tylko otworzyła drzwi tego miejsca.

Egzaminatorzy są mili, ma coś przeczytać, odpowiedzieć na kilka pytań.
Czuje, że jej dobrze poszło.
Jakaś pani daje jej do zrozumienia, że została przyjęta, pyta czy ma czas codziennie po 18 (dziwne godziny pracy, co?).
Oczywiście idealnie jej pasują, bo pan M. może wrócić, zająć się Stworkami.
Szczęśliwa wychodzi przed piękny, stary budynek.
Ma na sobie lekką sukienkę i sandałki. Wokół czuć zapach ciepłego, letniego wieczoru (dobrze odmieniłam? hmmm). Zapach chłodnych drzew i ciepłego chodnika.
Wystarczy zamknąć oczy by...

... obudzić się w swoim łóżku, na ostatnim piętrze żółtego bloku...
To był tylko sen...
Jaka szkoda.... że się nie spełni...

Będzie poważnie

2011-04-15T10:41:00.000+02:00

Strach przed śmiercią paraliżuje...

Szczególnie, gdy człowiek wie, że nie do końca zrobił wszystko dobrze...

Popełnił za dużo błędów...

Dlatego raczej boi się nie śmierci samej w sobie, ale tego co jest po drugiej stronie...
Dziwnie to zabrzmi, ale największe szczęście mają w takim razie osoby, które dożywają późnej starości.
Łatwiej jest im się zmienić, naprawić to, co się nie udało, odszukać Boga, odnaleźć sens...
Gdy człowiek jest młodszy na wszystko patrzy inaczej, czasem bardzo się gubi i nie potrafi żyć...dobrze.

Pani M. kiedyś bardzo pilnowała swojej praktyki katolickiej. Nie dlatego, że ktoś ją zmuszał, ale dlatego, że dawało jej to radość. Zaliczyła kilka pieszych pielgrzymek do Częstochowy, była członkiem Oazy i startowała w olimpiadach o tematyce religijnej. Lubiła to.
Jednak, gdy poszła na studia wszystko ograniczyło się do mszy świętej, a później, gdy urodziły się dzieci, już i na to jakoś nie zawsze był czas.
Dziś czuje, że choć jej wiara jest taka sama, to brakuje jej tamtych przeżyć.. ale... odzwyczaiła się... Szczególnie, gdy idzie na mszę typu "zaliczona", na której ksiądz odczytuje bezbarwnym tonem jeden ze swoich tekstów. Wtedy już zupełnie jej się nie chce... I wstyd jej przed samą sobą..

Czasami patrząc na niektóre osoby chodzące regularnie do kościoła, zastanawia się jednak czy większość z nich nie robi tego pro forma. Wiele starszych pań/panów z grzecznie złożonymi rękami śpiewa piękne pieśni, modli się gorliwie. Niestety zdarza się, że już po drodze ze mszy, z radością zajmują się obgadywaniem innych, albo codziennie przychodzą pijani do domu. Nie wspomnę nawet o takich co to uczą żonę posłuszeństwa przy pomocy silnej pięści.

Przepraszam za chaos, ale jakoś ciężko poskładać te wszystkie myśli w jedną, logiczną całość....

Czwarty grzech główny..

2011-04-13T09:23:00.000+02:00

Pomidor z cebulą leniwie tapla się w śmietanie...
Świeże bułki z szynką trochę zbyt szybko znikają w ustach pani M., podczas gdy ona, jak zwykle, nie robi nic konstruktywnego. (Od kilku minut po prostu biega po swoich ulubionych stronach wuwuwu...)

Czy kiedykolwiek byliście o coś zazdrośni?
Na pewno!
Każdy czasem budzi w sobie ten rodzaj uczuć.
Pani M. nigdy nie zazdrościła nikomu rzeczy materialnych.
To nie leży w jej naturze. Potrafi stwierdzić, że ktoś ma fajną sukienkę, dom, samochód... ale nie zazdrości.
Niestety nie jest święta i zdarzyło jej się popełnić czwarty grzech główny...
Wystarczy popatrzeć na jej szkolną przeszłość...
Zarówno mała pani M. z kokardkami we włosach, jak i ta starsza, studiująca na UAM, nie mogły oprzeć się pokusie, by nie zazdrościć... wyników w nauce.
O tak! To oceny zawsze były najważniejsze w jej życiu. Musiała być najlepsza i bardzo źle czuła się, gdy ktoś ją przegonił... Na szczęście razem z upływającymi latami, także zazdrość mijała coraz szybciej... I łatwiej było mieć nad nią kontrolę.
Ale są ludzie, którzy nie potrafią zapanować nad tym uczuciem. Z czasem zaczyna ono rządzić ich życiem... Pani M. osobiście zna takie osoby, które całymi dniami siedzą w oknie, lub (te młodsze) na portalach społecznościowych i obserwują co też pan X lub pani Y nowego kupili, jaki mają dom, jakie ubrania... Co więcej, gdy znajdą podatny grunt (czyli innego zazdrośnika) konkurują z nim wytrwale.
To już chyba jest choroba...

Inny rodzaj zazdrości, który nie ominął pewnie nikogo to zazdrość o ukochaną osobę..
Ech! Nie ważne ile masz lat i jak długo trwa Twój związek.. czasem po prostu się nie da...
Ale... nie ma miłości bez zazdrości...
I mimo, że piosenka zupełnie nie dotyczy pani M, posłuchajcie, bo to fajny przebój...

Niepoprawna politycznie...

2011-04-12T11:20:00.000+02:00

Zaczniemy od stwierdzenia, które wyda się bezczelne, może nawet infantylne.

Pani M. nie jest patriotką. Nigdy nią nie była i małe szanse, ze kiedykolwiek zostanie.

Parę lat temu sądziła, że to kwestia wieku, że jej przejdzie.

Nie miała racji. Nasiliło się...

Powinno jej być przykro, powinno może być wstyd, ale nie jest.

Powodów takiego stanu jest wiele.

Nie podoba jej się zarządzanie tym krajem, jego struktury, stosunek wobec społeczeństwa..

Dzisiaj to nie-bycie-patriotką osiągnęło apogeum (nie, nie po raz pierwszy...).

Kostka pani M. ani myśli zapomnieć o swoim wypadku na schodach..

Boli, a gdy zabierzemy jej opaskę podtrzymującą, puchnie okropnie (złośliwa bestia..)

Oczywiście to wszystko kwestia jej wieku, gdyby była te 5, albo 10 lat młodsza obyło by się bez fochów.

Ale jest jak jest. Starość nie radość.

W każdym razie pani M. postanowiła raz jeszcze pokazać ją fachowcom. Domyślała się, że decydując się na pomoc NFZ napotka na silny opór.. I... nie rozczarowała się..

Jako, ze wciąż się przeprowadza i nie zdążyła zmienić przychodni, powędrowała na izbę przyjęć do jednego ze szpitali.

Przywitała ją tam kolejka jak z czasów czerwonych rządów. Ale nie popsuło jej to nastroju. Ma czas, poczeka...

Po 45 minutach, przejawiająca 0% empatii pani, z łaską odparła, że "proszę czekać, ale może to potrwać. Pani nie stąd. Najpierw przyjmiemy innych".

Pani M. grzecznie zajęła miejsce i kolejne trzy kwadranse czekała, by zaprezentować kostkę następnej miłej osobie. Osoba obejrzała, rzuciła pełne złości spojrzenie i odparła:

-Ja Pani w ogóle nie powinnam przyjąć, inny by panią wyrzucił, bo pani jest nie stąd i skierowania nie ma. Ale niech pani czeka, zrobimy jedno zdjęcie. Tylko o ortopedzie czy chirurgu to może pani zapomnieć. Będzie za jakieś 6, 7 godzin.

-Czyli, że mam znowu prywatnie iść, tak?

-??? (tu nastąpił długi wywód pytanej )

Na zdjęcie Pani M. się już nie doczekała, bo po godzinie zabrakło jej cierpliwości i czasu...

Najciekawsze jest to, ze gdy kiedyś pan M. podliczył ile płaci na służbę zdrowia rocznie, to wyszło, że miałby za to miesięczny pobyt w luksusowej klinice albo wycieczkę dla czteroosobowej rodziny do Egiptu.. all inclusive... I jeszcze by zostało...

Takie rzeczy tylko w Polsce....

Pływam pod wodą...

2011-04-11T08:46:00.000+02:00

Najgorsze jest to, że czasem stoisz między młotem a kowadłem.
Słuchasz dwóch osobnych głosów.
Każdy jest dla Ciebie ważny, ale są tak różne, że nie masz już siły.. tłumaczyć?
Chcesz krzyknąć, ale krzyczysz tylko w środku..
Dlaczego to musi być takie trudne?
Chcesz tylko, by Cię zrozumiały, spróbowały spojrzeć z Twojej perspektywy..
One jednak patrzą tylko ze swojej..
Twierdzą, że faworyzujesz tą drugą, że ona jest Twoim życiem...

I nie potrafisz już oddychać...
Boisz się każdego nowego konfliktu.
Nie chcesz stać tylko po jednej stronie..
.. a nie chcą byś stała po obu...

Pływam pod wodą..
mam tylko płuca....

Cofnijmy się w czasie...

2011-04-10T07:05:00.002+02:00

Dokładnie rok temu pani M. jeszcze spała w nie swoim łóżku, nie swoim domu, nie swoim kraju..
Obok niej drzemały Stworki a na rozkładanym fotelu pan M.
Tuż przy nim leżał jeszcze ciepły materac i dwa pieski.
Siostra pani M. (zwana zazwyczaj sister :) ) wyszła już do pracy.

Jakieś 2,5 godziny później cała rodzina siedziała w metrze, zmierzającym na stację Bond Street.
To właśnie wtedy telefony zaczęły delikatnie "pikać", dając właścicielom do zrozumienia, że mają wiadomość...
Spodziewali się wszystkiego.. od sieciowych śmieci po pytania rodziców, czy wszystko w porządku.
Nie mieli jednak pojęcia, że to, co przeczytają już na zawsze pozostanie częścią historii, tragicznej historii...

Rozbił się samolot prezydencki

Podobno wszyscy zginęli...

Zginęła para prezydencka.. (tu rodzice wymienili mnóstwo nazwisk.. bardzo znanych...)

Metro nadal mknęło do przodu, ale oni nie zwracali na to uwagi..
Ani na hałas, ani też na ludzi dookoła.
Czas stanął w miejscu...
10 kwietnia 2010

Dzień przestał cieszyć pięknym słońcem, Londyn już nie zachwycał tak bardzo jak zazwyczaj...
na ulicach, co jakiś czas słychać było Polaków mówiących o jednym.. o Smoleńsku...

Po powrocie do mieszkania siostry, uważnie śledzili wszystkie wiadomości... i nie wierzyli, że nagle tak wiele osób straciło kogoś bliskiego, że stało się to tuż przed lądowaniem, że tylu ważnych ludzi zginęło...

Niektórzy widzieli w tym wydarzeniu moc.. moc jedności..
.......................która nigdy nie nadeszła, bo Polacy to bardzo pokrętny naród..
Chyba żaden inny nie potrafiłby przekuć narodowej tragedii w powód do ciągłych kłótni...

Dokładnie rok temu o godzinie 7.27 wystartował samolot z 96 osobami na pokładzie... [*]

Dajesz mi...

2011-04-09T09:03:00.001+02:00

Gdy nie chce się nic i tylko muzyka daje energię...
Wystarczy ciepły koc, książka i... cisza....
Niestety pani M. nie może marzyć o tym ostatnim, bo przecież mamy weekend :)
Stworki kochane od rana nie dają o tym zapomnieć..

I nie wiem skąd wzięło się w mojej głowie to:

Miało być o śniadaniu...

2011-04-08T08:51:00.002+02:00

Świeże bułki grzecznie stygną w siatce z zakupami.
Pierwsze PRAWDZIWE pomidory leżą w miseczce i czekają na swoją kolej...
Pani M. tymczasem zaparza sobie niby-herbatę (jedno zamoczenie we wrzątku i gotowa) i patrzy za okno.
Znajomy budynek peerelowskiego szpitala stoi tam, gdzie wcześniej, strasząc trochę obdrapanym, szarym tynkiem. Kiedy jest słońce nie wygląda tak ponuro. Ale dzisiaj niestety tylko chmury i wiatr...
W domu szaleje pralka, na podłodze walają się ślady po porannej bitwie Stworków...
Z głośników sączy się ulubiona muzyka (http://www.youtube.com/watch?v=FvJp96p8Hrw)...

Oglądaliście film "Tajemnica Brokeback Mountain"?
Pani M. nagrała go sobie, bo nie wypadało nie skorzystać z okazji, do obejrzenia tak znanego obrazu...
I.. film rzeczywiście jest wyjątkowy, nie wspominając nawet o grze aktorskiej (szkoda, że zmarnował się taki talent-Heath Leger). Robi wrażenie... Mimo, że jedna z pierwszych scen intymnych była trochę za ostra? szorstka? dosłowna? Ale całość naprawdę dobra. W końcu ktoś pokazał, że gej (mam nadzieję, ze to nie jest obraźliwe określenie..) to mężczyzna z krwi i kości, nie żaden zmanierowany gość z brylantyną na włosach i fioletową koszulą z atłasu (patrz: tanie komedie).
Pani M. nie ma problemów z akceptowaniem innej orientacji seksualnej. Jeśli ktoś naprawdę tak czuje i potrafi stworzyć trwały związek z innym człowiekiem, to co w tym złego? Trzeba zrozumieć, że nie wszyscy jesteśmy tacy sami. Lepiej związać się z osobą tej samej płci, którą się kocha, niż, tak jak bohaterowie filmu, zniszczyć życie sobie i innym...
Jednego czego pani M. nie rozumie u osób nazywających siebie homoseksualistami to nachalne i sztuczne epatowanie orientacją. Taki gej-ekshibicjonista, zmieniający partnerów jak rękawiczki i latający z gołym tyłkiem po ulicach, nie budzi niczyjego zaufania. Trochę tak jak przebieraniec. Nie można mieć pewności, czy on lubi mężczyzn na przykład tylko we wtorki, a w środy woli kobiety...
Nie chodzi tu wcale o tzw. "coming out-y", bo to akurat zrozumiałe i naturalne. Nikt nie chciałby całe życie udawać, stwarzać pozory "normalności", tylko dlatego, by nie zostać odrzuconym przez społeczeństwo.

Ale... odeszliśmy od tematu bułek i herbaty... daleko... nawet trochę za daleko...
Wracajmy więc do kuchni w kolorze kawy, do pani M., która plącze się w zeznaniach i do muzyki, która potrafi przenieść w inna rzeczywistość...

Dowód na istnienie Boga...

2011-04-07T10:35:00.001+02:00

Babcia G. była już kilka razy cytowana.
Prawda jest taka, że nie starczyłoby całej książki, by opowiedzieć o wszystkim, co jej dotyczy.
Dziś jednak, gdy pani M. odprowadziła już Stworki do przedszkola i spojrzała w to swoje okno na świat (zwane internetem), przyszła jej do głowy pewna historia...

Kilka lat temu babcia G. odbyła z pozoru zwyczajną rozmowę ze swoim bratem (który notabene jest jej totalnym przeciwieństwem). Wujek M. zaczął poddawać w wątpliwość istnienie Siły Sprawczej. Może nie do końca chciał powiedzieć, że Boga nie ma, ale z pewnością miał zamiar wyprowadzić babcię z równowagi.
Na szczęście, doskonale znając swojego brata, nasza dzielna G. uśmiechnęła się chytrze i zapytała:
-M., czy Ty wierzysz w cuda?
-No co Ty, G., ja żadnego nie widziałem!-wujek był w tym momencie przekonany, że dał radę, że jego siostra obrazi się i ucieknie, ale oczywiście strasznie się mylił.
-Nie widziałeś? A ja myślę, że co najmniej trzy cuda stały się pod Twoim nosem.
-Co Ty pleciesz, za dużo do kościoła chodzisz...
-No dobrze.. A powiedz mi czy to nie jest cud, że z dwóch małych komórek powstaje życie?
-To biologia jest!-żachnął się zapytany.
-Tak myślisz? To powiedz mi czy nie jest cudem to, że mały człowiek rośnie sobie zamknięty w brzuchu. Nie ma tam światła, tlenu, ale rozwija się. czuje, kiedy jest głodny, potrafi sam zasnąć a nawet ssać palec. Mało tego, dokładnie wie, kiedy już czas, by wyjść.
Wujek zdębiał oczywiście, bo nigdy tak nie patrzyła na ciążę..
-I co powiesz na to? Czy to nie jest cud?

Babcia pani M. często powtarza, że jest "nieuczona", bo skończyła tylko kilka klas podstawówki. Jednak jej wnuczka patrzy na nią często jak na kopalnię wiedzy o życiu. Bo sama nigdy wcześniej nie potrafiła tak spojrzeć na cud nowego istnienia...